ŚWIAT KSIĄŻEK I FILMÓW. RECENZJE 📚🎬

Za łagodną fasadą, sensacja sprzedaży nieruchomości Vivian Dimitri kryje w sobie kłębiącą się kulę stłumionej nienawiści. Jej ukochany mąż, Pete Garibaldi, zmarł w więzieniu na zawał serca, a teraz ona pragnie zemsty na dwóch osobach, które najbardziej obwinia za jego uwięzienie: swoim obecnym szefie, Charliem Chambersie, i człowieku, który wsadził Pete'a za kratki: poruczniku Columbo. To Chambers, którego doniesienie początkowo zaalarmowało policję o wykroczeniach Pete'a (został skazany za nieumyślne spowodowanie śmierci) – i jest on pierwszym na liście przebojów Vivian. Podczas gdy w piątkowy wieczór rzekomo świętował z nim samą w biurze DUŻĄ wyprzedaż, Vivian zabija go z zimną krwią pistoletem z tłumikiem, zabiera mu portfel i bije go. Następnie ustala swoje alibi, udając się na randkę z żonatym kochankiem, Lelandem St Johnem. Przepraszając się za pudrowanie nosa, Vivian wybiega tylnym wyjściem i pędem do pobliskiego bankomatu, aby wypłacić 200 dolarów – korzystając z karty Chambersa. Dlaczego jeszcze nie wiemy, ale niedługo wraca do restauracji i radośnie grucha z kochankiem. Później oboje wymykają się do hotelu na nielegalne igraszki, ale Vivian wstaje o drugiej w nocy i żegna św. Jana. Zamiast jednak wracać do domu, jej plan polega na naprawieniu miejsca zbrodni. Zwraca portfel do ciała Chambersa, starannie ustanawiając przy tym doskonałe alibi. Z wyciągu z bankomatu wynika, że ​​Chambers wypłaciła gotówkę w czasie, gdy wychodziła na kolację i wygrywała. Kradnie także niektóre pliki , a następnie w drodze do domu pozbywa się narzędzia zbrodni, gdzie je pali w ryczącym ogniu. Następnego ranka porucznik Columbo jest na miejscu i prowadzi dochodzenie – tak jak planowała Vivian, po ustaleniu jego powrotu z wakacji przed wprowadzeniem planu w życie. Przyznaje, że widziała Chambersa żywego, samego, w biurze przed randką z kolacją i natychmiast przechodzi do fałszywej defensywy, udając niedowierzanie, że to ona jest de facto głównym podejrzanym . Alibi, które odkrywa Vivian, jest słabe: twierdzi, że wróciła sama do domu, aby wziąć relaksującą kąpiel i wczesną nocą, chociaż jej sąsiedzi nie są w stanie zweryfikować jej ruchów, gdy Columbo ich sonduje. Zmusza ją to do „niechęci” przyznania się do prawdziwego alibi: randki z Lelandem St Johnem, spotkania, które sam mężczyzna jeszcze niechętnie potwierdza. Choć alibi Vivian wydaje się dość mocne, Columbo stara się zrozumieć tę sprawę. Po pierwsze, znalazł przy ciele Chambersa kopertę, która prowadzi go do bukmachera w obskurnym hotelu. Tutaj odkrywa, że ​​zmarły tego samego dnia odniósł dużą wygraną w koszykówkę – do tego stopnia, że ​​miał przy sobie 1400 dolarów w gotówce. Po co więc miałby udać się do bankomatu i wypłacić dodatkowe 200 dolarów, zanim zostanie zamordowany? Odpowiedź? Nie zrobił tego – zabójca wycofał gotówkę, aby zatrzeć ślady. Vivian znów budzi jego podejrzenia – tym bardziej, że St John przyznaje, że rzeczywiście spędziła kilka minut z dala od jego wzroku w damskiej toalecie w restauracji. Te niezaliczone minuty Vivian mogła z łatwością wykorzystać, aby pobiec do bankomatu, co oznacza, że ​​Chambers mógł zginąć znacznie wcześniej, niż sądzi policja. Podłożenie przez Vivian narzędzia zbrodni i zniszczenie akt klientów to część jej podwójnego planu mającego na celu uniknięcie podejrzeń. Próbuje wrobić wściekłego rotunda Mitcha Connelly’ego, który ma spór z Chambersem w związku z nieudaną umową dotyczącą nieruchomości. Co jednak ważniejsze, dokłada wszelkich starań, aby zaprzyjaźnić się z porucznikiem, pomóc w jego dochodzeniach i uzyskać informacje na temat jego życia i małżeństwa. Podczas przyjaznej pogawędki Columbo wspomina, że ​​poznał Vivian już wcześniej pod jej ówczesnym nazwiskiem Annette Garibaldi, kiedy prowadził dochodzenie w sprawie aresztowania jej męża Pete’a. Detektyw zapewnia ją, że wykonywał tylko swoją pracę i było mu przykro z powodu śmierci Pete'a, ponieważ zawsze uważał go za sympatycznego gościa, pomimo jego przestępstwa. Ze swojej strony Vivian wydaje się nie mieć złej woli wobec Columbo. Jednak przebiegły porucznik nie daje się oszukać. Nieufnie podchodzi do tego, dlaczego Vivian tak bardzo pragnie umówić się na spotkanie z panią Columbo, chociaż przyjmuje od niej w prezencie marmoladę cytrynową, aby przekazać ją pani Columbo. Jego uczucie niepokoju wzrosło dopiero po spotkaniu przy obiedzie z byłym psychiatrą Vivian, doktorem Steadmanem. Chociaż Steadman nie chce łamać tajemnicy lekarza i pacjenta, ogólnie wskazuje na niezrównoważony stan umysłu Vivian i to, że nierozsądne byłoby dopuszczanie jej gdziekolwiek w pobliże żony detektywa. Steadman podkreśla także niepokojący scenariusz: gdyby tak niespokojny umysł jak Vivian miał zemścić się na tych, którzy ją skrzywdzili – powiedzmy, zabijając żonę mężczyzny, który wsadził jej męża za kratki – chciałaby, żeby wiedział, że zrobiła to aby zadać jak najwięcej bólu, nawet za cenę życia za kratami. To przerażająca myśl, ale Columbo utrzymuje maskę przyjaźni i wydaje się grać w grę Vivian, pozwalając jej wierzyć, że dał się nabrać na jej plan wrobienia Connelly'ego w morderstwo. Ale to dopiero początek jego oszustwa. Chwilę później Columbo, przebywając w towarzystwie Vivian, otrzymuje druzgocącą wiadomość: pani Columbo przebywa w szpitalu po tym, jak sąsiad znalazł ją nieprzytomną w domu. Ucieka z miejsca zdarzenia, aby być z żoną, pozostawiając Vivian ledwo zdolną do ukrycia lekkiego wyrazu triumfu. Następnie przechodzimy do pogrzebu, który sporadycznie widzieliśmy pomiędzy retrospekcjami odcinka. Pani Columbo zostaje pochowana, a smutny Columbo szuka pocieszenia u Vivian, która jest wśród morza gości. Mówi, że musi po prostu porozmawiać, a ona rozumie jego sytuację lepiej niż większość, która niedawno straciła ukochanego męża. To zaproszenie, którego szukała Vivian. Zanim jednak oboje udali się do Chez Columbo, porucznik zostaje zatrzymany przez innego oficera, który mówi mu, że zasypywanie grobu będzie musiało zostać opóźnione. Sekcja zwłok pani Columbo wykazała pewne nieprawidłowości, które należy zbadać. Columbo kiwa głową ze znużeniem, a następnie udaje się do domu z Vivian. I właśnie tam w końcu zostaje ujawniona głębokość jego operacji. Columbo częstuje się marmoladą cytrynową leżącą na kuchennym stole i komentuje, że wygląda na to, że jego żona już jej spróbowała. Następnie odkłada słuchawkę, podczas gdy Vivian z zainteresowaniem przygląda się obradom. Narzekając, że nagle zrobiło mu się gorąco, Columbo dzwoni. To biuro koronera, które mówi mu, że przyczyną śmierci żony było zatrucie. Oszołomiony detektyw nie może uwierzyć własnym uszom, opadając na kuchenne krzesło i wyglądając na zdezorientowanego i zdezorientowanego. Wierząc, że Columbo go czeka i że wkrótce zginie na jej oczach z powodu zatrutej marmolady, którą właśnie zjadł, Vivian nie może oprzeć się okazji, by się napawać. Przyznaje się do zabójstwa pani Columbo i szczegółowo opisuje, jak i dlaczego zabiła Charliego Chambersa. Z uśmiechem mówi mu, że on też wkrótce umrze – dzięki niej. „ Nie sądzę, proszę pani ” – odpowiada, otrząsając się z zamglenia i wzywając sierżanta Brady'ego do pokoju obok. Brady pojawia się należycie, po nagraniu na taśmie całego przyznania się Vivian do winy. To wcale nie jest dom Columbo – to dom sierżanta i jest to kulminacja starannie opracowanej farsy porucznika, mającej na celu wyciągnięcie jej z domu. Pani Columbo oczywiście żyje i ma się dobrze. Columbo nigdy nawet nie dał jej marmolady, ponieważ podejrzewał złe zamiary Vivian i zlecił to sprawdzenie zespołowi medycyny sądowej. Polował na nią od początku, a jej próba zemsty nigdy nie miała szans powodzenia. To musi boleć ! Wściekła Vivian przynajmniej ma satysfakcję, że przed aresztowaniem wymierzyła Columbo potężny policzek. Jedyne, co pozostało, to porucznik zadzwonić do żony i szepnąć jej przez telefon kilka miłych słów w miarę wyświetlania napisów końcowych…

Myśl  o śmierci pani Columbo od razu mnie przeraziła – zwłaszcza, że ​​drogi porucznik wydawał się autentycznie zdruzgotany podczas scen pogrzebu. Pamiętam, że byłam zarówno zaskoczona, zachwycona, jak i pełna ulgi w momencie, w którym wszystko się odwróciło. Dla widza, który ogląda go po raz pierwszy, początkowe sceny „ Spoczywaj w pokoju, pani Columbo” sprawiają wrażenie naprawdę ponurego. Nieszczęsny porucznik Columbo, ubrany cały na czarno, stoi przy grobie, przemoczony doszczętnie w szalejącej ulewie, podczas gdy ksiądz mamrocze w pobliżu puste frazesy. Jeśli tytuł odcinka nie był wystarczającym potwierdzeniem, wkrótce otrzymamy potrzebne informacje za pośrednictwem lektora: jest to pogrzeb pani Columbo, a jej zabójca – Vivian Dimitri – również planuje rozwalić samego porucznika. To dość początkowy chwyt, a ponieważ nic nie sugeruje, że to nie jest prawdziwy McCoy, powoduje to niepokojące i przygnębiające doświadczenie. Wygląda na to, że cały świat „jej mieszkanie” naprawdę nie żyje! Tak zaczyna się zupełnie inna przygoda w Columbo , w której główna zbrodnia – morderstwo Charliego Chambersa – ma ostatecznie drugorzędne znaczenie dla widza, którego uwaga była skupiona na losach pani Columbo i tym, co dokładnie mogło się z nią stać. doprowadzić nas do tej okropnej sytuacji. Aby dać odcinkowi należne uznanie, iluzja jej śmierci jest dobrze zrobiona. Minusem jest jednak to, że szok wywołany fabułą jest jednorazowy. Dlatego ogólną siłę odcinka można tak naprawdę ocenić dopiero podczas kolejnych seansów, kiedy rozróżnimy podwójne działanie porucznika i będziemy szukać wskazówek, które powiedzą nam, że pani Columbo nigdy tak naprawdę nie jest zagrożona. Niestety, nie trzeba zbyt mocno szukać, aby znaleźć przesłanki świadczące o tym, że pogrzeb jest fikcją. Wiedząc, co wiemy o przebiegłej naturze Columbo i jak szybko sprawdza alibi Vivian, w zasadzie nie powinno nas dziwić, że pani Columbo żyje i ma się dobrze. Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że ten odcinek byłby silniejszy, gdyby w umyśle Columbo było więcej miejsca na wątpliwości co do winy Vivian i diabelskich planów, ale jest to bardzo jednoznaczne. Nigdy nie daje się nabrać na jej próby wrobienia Mitcha Connelly'ego w morderstwo Charliego Chambersa, szybko wnioskuje, że wyciągnęła pieniądze z bankomatu, rzekomo w damskiej toalecie restauracji, i zawsze nie jest zdecydowany wobec propozycji Vivian, by spotkać się z panią Columbo. Co więcej, jesteśmy karmieni jego poziomem nieufności wobec Vivian poprzez jego szczegółowe (i nietypowe dla serialu) rozmowy z młodym sierżantem Bradym, który jest w zasadzie zastępczą publicznością i którą Columbo przekazuje nam w łatwy do zrozumienia - postępuj zgodnie z warunkami, jak naprawdę jest na szczycie sprawy. Dlatego pomysł, że przekaże wszystko , co dała mu Vivian, pani Columbo – zwłaszcza po ostrzeżeniu go przez doktora Steadmana o jej opłakanym stanie psychicznym – jest zbyt naciągany, aby go brać pod uwagę. Z tego powodu bardziej doświadczony fan po prostu musi wyczuć szczura, co stwarza sztuczkę pogrzebową i sprawia, że ​​Columbo wygląda na umierającego z powodu zatrucia marmoladą, a to działa tylko na niewtajemniczonego widza. Czy to ma znaczenie? Tak i nie. Myślę, że bardziej swobodny fan, który być może nie zdaje sobie sprawy, jak ważna jest pani Columbo w serialu, mógłby zakochać się w haczyku, żyłce i ciężarku – tak jak ja, kiedy po raz pierwszy obejrzałam – i pójść dalej. przez emocjonalną wyciskarkę. Im więcej jednak wiecie o Columbo i głębi jego relacji z żoną, tym mniej będziesz zaskoczony zwrotem akcji. Jestem pewna, że z tego powodu ten odcinek bardziej niż kiedykolwiek wcześniej pozwala nam wejść w skórę i umysł zabójcy. Nawet jeśli wiemy , że pani Columbo jest zdrowa, Vivian tego nie wie i z pewnością możemy cieszyć się jej wściekłością i zniszczeniem, gdy dowiaduje się, że to ona, a nie Columbo, była przez cały czas wykorzystywana jak skrzypce. Szczególnie imponujący jest występ Helen Shaver podczas finału. Widzieliśmy już wcześniejsze przebłyski niestabilności Vivian (w tym niezwykłą scenę, gdy tańczy i płacze samotnie przed wyświetlanym obrazem męża), ale tutaj, na końcu, wylewa się cała tłumiona wściekłość i nienawiść, a szybka Vivian przejście od radosnego triumfu do bolesnej porażki jest bardzo ładnie zagrane. 

Wydaje się, że darmowe życie Wesleya Cormana, dentysty gwiazd, dobiegło końca. Wezwany do rodzinnej praktyki dentystycznej, gdzie jest młodszym współpracownikiem wybuchowego teścia Horacego Sherwina, Corman zasadniczo otrzymuje rozkazy od firmy i rodziny! Horace nie może już dłużej tolerować uzależnienia Cormana od hazardu i spekulacyjnych zakupów w biznesie, przez które zadłużył się u starszego mężczyzny na ponad 200 000 dolarów, ani jego najwyraźniej nieudolnych umiejętności dentystycznych. Co więcej, słaba córka Horacego, Lydia (żona Cormana od sześciu lat), chce rozwodu – coś, co Horace chętnie ułatwia, starając się uwolnić swoją rodzinę od mdłej obecności Cormana. Corman ma czas do końca miesiąca na opuszczenie firmy i na dobre pozbycie się Horacego, ale jak można się spodziewać, ma już przygotowane plany, które pozwolą mu zapewnić mu wygodny tryb życia. Wie, że jego żona znalazła nowego kochanka w krzepkim gwieździe filmów akcji Adamie Evansie, pacjencie Cormana, który za tę zdradę zapłaci najwyższą cenę. Opracowując scenariusz, w którym Evans przekłada wizytę u dentysty z 14:00 na 12:30, Corman udaje, że wizyta została odwołana i wysyła swój personel na wczesny lunch, aby upewnić się, że po przybyciu Evansa nie będzie żadnych świadków – poza podekscytowanymi łowcami autografów na parkingu i niewątpliwie dziesiątki innych gapiów, których mija pomiędzy gabinetem dentystycznym. Podstępny lekarz od zębów zdobył już od swojej chorej żony kilka tabletek nasercowych naparstnicy , które rozgniata na proszek i miesza w pastę. Evans ma sprawdzić ubytek, ale Corman udaje, że zamiast tego korona wymaga naprawy. Po wyrwaniu korony Corman wierci w niej dziurę, którą wypełnia pastą naparstnicy. Całość zostaje następnie ponownie wklejona w męską szczękę aktora. Później tego samego dnia Corman błaga Lydię, aby go zatrzymała, ale wyluzowana rudowłosa go lekceważy. Pozornie wychodząc na cotygodniową grę w pokera, podsłuchuje rozmowę Lydii z Evansem. Umięśniony przystojniak zaraz do niej przyjdzie, wiedząc, że Corman będzie tracił pieniądze do późnych godzin nocnych. Albo zrobi to ? Bezpiecznie zadomowiony przy grze w pokera (wraz z takimi luminarzami jak mizerny brat Lydii David, były zawodowy baseballista Ron Cey, aktorzy Nancy Walker i Dick Sargent, a także niewiarygodnie nudny impresjonista John Roarke) Corman stawia sobie twarde jak skała alibi, podczas gdy jego żona widzi na twarde jak skała potrzeby Evansa w postaci margarity i SWEET LURVIN' ! Miłość jednak staje się gorzka, gdy w ferworze namiętności serce Evansa ściska się i ginie w ramionach Lydii. W panice naciska klawisz szybkiego wybierania pod numer 911 (bo zbyt trudno zapamiętać numer w sytuacji awaryjnej, prawda ?) i błaga o pomoc – ale to wszystko jest częścią diabelskiego planu Cormana. Przeprogramował telefon w taki sposób, że rozmowa będzie faktycznie przekierowywana na grę w pokera, co wyznacza jego i Davida misję miłosierdzia, mającą na celu uratowanie damy w opałach. Po przybyciu na miejsce zbrodni para znajduje Lydię jęczącą przy zwłokach kochanka. David chce wezwać policję, ale Corman go powstrzymuje. Lydia jest zbyt delikatna, aby poradzić sobie z tym kryzysowym scenariuszem, który wydaje się dokładną powtórką śmierci jej byłego męża w noc poślubną siedem lat wcześniej! Nie, zamiast tego obaj mężczyźni przeniosą zwłoki i upozorują wypadek samochodowy. Podczas gdy David opiekuje się swoją siostrą, Corman realizuje ostatnie elementy swojego planu, wsypując resztki proszku z pigułki naparstnicy do blendera i kieliszka koktajlowego do przygotowywania margarity, a następnie wkładając książeczkę z monogramami zapałek Cormana do kieszeni zmarłego. Następnie Evans i jego samochód zostają zabrani na odosobnioną drogę wśród wzgórz i zepchnięci nad przepaścią – szukając całego świata, jakby podczas jazdy miał zawał serca. Pomimo łamania wszelkich obowiązujących przepisów działania Cormana budzą podziw Horacego Sherwina, który przebacza swojemu zięciowi dawne wykroczenia i wita go z otwartymi ramionami z powrotem w owczarni. Cóż za emocjonalny rollercoaster ! Naturalnie, jednym z oficerów śledczych obecnych na miejscu zdarzenia następnego ranka jest porucznik Columbo. I, co równie naturalne, wkrótce zaczynają go niepokoić drobne rzeczy, na przykład to, że dźwignia zmiany biegów w samochodzie znajdowała się w położeniu neutralnym, a nie w trybie jazdy. Inny funkcjonariusz wręczył mu zapałki z monogramem, wysyłając detektywa do siedziby Cormana, gdzie wita go w drzwiach morderca jedzący śniadanie. Reakcja Cormana na wiadomość o śmierci Evansa wywodzi się ze szkoły fałszywego żalu Rileya Greenleafa , chociaż szybko odzyskuje panowanie nad sobą i odpowiada na pytania. Corman twierdzi, że pomimo meczów z udziałem Evansa, aktor nie odwiedzał ich domu poprzedniego wieczoru , chociaż nie może tego zagwarantować, biorąc pod uwagę jego obecność na meczu pokerowym. Nie chce jednak, aby Lydia zawracała sobie głowę pytaniami, ponieważ była taką fanką Evansa, że ​​jej słabe serce mogło nie wytrzymać takiego obciążenia. Columbo spieszy się do lekarza sądowego, który ma dla detektywa dwie oszałamiające rewelacje. Po pierwsze, zawał serca Evansa był spowodowany nadmierną ilością naparstnicy. Rzeczywiście, w jego organizmie było tak dużo, że musiał umrzeć w ciągu minuty lub dwóch po spożyciu . Columbo dowiaduje się również, że aktor w chwili śmierci uprawiał seks, pił alkohol, a na wewnętrznej stronie prawego policzka miał rozcięcie. Co porucznik może o tym wszystkim myśleć? W rezultacie Columbo wraca do rezydencji Cormanów, aby przesłuchać Lydię, która jest osłabiona przy basenie i jest chroniona przez męża i ojca. Lydia zaprzecza, że ​​Evans był tam poprzedniego wieczoru, a także odrzuca sugestię, że rozmawiała z nim przez telefon. Columbo jednak sprawdził bilingi, które pokazują pięć połączeń z domu Cormanów pod numer Evansa w ciągu ostatnich 24 godzin. Naciskając mocniej, Columbo ujawnia, że ​​Evans został zamordowany, po czym Lydia przyznaje, że złożył jej wizytę i wesoło popijał margaritę. Kolejna kontrola w domku przy basenie wyrzuca resztki koktajlu do miksera i szklanki, które Columbo konfiskuje do analizy laboratoryjnej. Otrzymuje również potwierdzenie, że Lydia przyjmuje naparstnicę, aby kontrolować stan własnego serca. Lydia zaczyna wyglądać na winną grzechu – zwłaszcza gdy wyniki badań laboratoryjnych wykazują, że w mikserze i szkle znajdowały się pozostałości naparstnicy. Columbo jednak zaczyna znajdować powody, by podejrzewać udział Cormana. Po pierwsze, dowiaduje się, że w dniu jego śmierci Evans miał udać się na leczenie w przychodni, rzekomo dzwoniąc do Cormana, a nie do recepcjonistki, aby odwołać wizytę. Po drugie, jeśli Evans zmarł w obecności Lydii, przy przenoszeniu jego ciężkiego ciała potrzebna była pomoc z zewnątrz. Następnie jego dochodzenie prowadzi Columbo do pokerowych kumpli Cormana, którzy po raz kolejny marnują wieczór w dni powszednie, wyrzucając dobre pieniądze na karty. W międzyczasie, gdy celebryci doceniają Nancy, Dicka i Rona, Columbo dowiaduje się o wezwaniu Lydii do domu oraz o tym, jak Corman i David uciekli jej na pomoc. Fabuła się zagęszcza! Potem sprawy przybierają mroczny obrót, gdy przechodzimy do Cormana w domu, namawiającego Horacego, aby umieścił Lydię w azylu , aby utrzymać ją z dala od szponów Columbo. Najwyraźniej Lidia po śmierci pierwszego męża spędziła jakiś czas na obserwacji psychiatrycznej. Horace jest przerażony tym pomysłem, ale Corman podtrzymuje pogląd, że tylko chory umysł mógłby zatruć margaritę Evansa, więc zamknięcie jej dobrze jej zrobi. To naprawdę trudna miłość, którą rozdaje Wesley! Columbo dzwoni do domu i prosi o audiencję, więc Corman i mięczak David umawiają się z nim w cholernym klubie nocnym , który wydaje się być pełen czterdziestolatków ubranych źle i gorzej tańczących. Porucznik rzuca im wyzwanie w związku z ukrywaniem wezwania Lydii na mecz pokerowy, a oni przyznają się do przeniesienia zwłok Evansa, aby chronić kochaną Lydię. Następnego dnia porucznik w końcu sama zakłada skromną rudą obrożę i pyta ją, dlaczego zadzwoniła do męża, a nie pod numer 911, kiedy Evans zginął. Lydia twierdzi, że zadzwoniła pod numer 911, korzystając z szybkiego wybierania, a kiedy Columbo go testuje, rzeczywiście połączenie dociera do służb ratunkowych. Co dziwniejsze, w butelce Lydii brakuje kilku tabletek naparstnicy, a ona twierdzi, że nie ma pojęcia dlaczego. Zamiast zamykać ją pod kluczem, Columbo wierzy w winę Cormana tylko pogłębia się, gdy zdobywa wymowne poszlaki. Kawałek biletu parkingowego znaleziony na przedniej szybie rozbitego samochodu Evansa wskazuje, że w dniu jego śmierci był on w budynku, w którym mieści się gabinet dentystyczny Cormana. Choć nie dowodzi to, że on i Corman się spotkali, jest to bardzo podejrzane. Dlatego porucznik śledzi Cormana na tor wyścigowy, gdzie on i jego kumple cieszą się z sukcesów na gee-gees. Klasycznym, niepokojącym posunięciem Columbo rujnuje popołudnie Cormana, sugerując, że zapałki zostały celowo włożone do kieszeni Evansa, a samochód celowo pozostawiono na biegu jałowym, aby policja mogła wyśledzić śmierć Lydii. Posuwa się jednak dalej, demonstrując niewinność Lydii. Według sekcji zwłok Evans przed śmiercią wypił dwie margarity. Ale w drugiej szklance pozostało tak dużo pozostałości naparstnicy, że sugeruje to dawkę tak wysoką, że umarłby przed wypiciem pierwszej. Ergo, naparstnicy nie było w margaritach, kiedy je pił – została posadzona później. Kto mógł to zrobić? Ta sama osoba, która przeprogramowała telefon tak, aby dzwonił podczas meczu pokerowego zamiast pod numer 911, a następnie przeprogramowała go tak, aby podczas następnego testu dzwonił pod numer 911. A tą osobą może być tylko… Wesley Corman ! Detektyw przyznaje jednak, że nie ma wystarczających dowodów, aby dokonać aresztowania, a niezwykle dumny dentysta z pewnością nie przyznaje się do winy. Wycieczka do własnego dentysty daje Columbo do myślenia, gdy następnie gryzie i rozcina wewnętrzną stronę policzka, zanim zastrzyk nowokainy przestanie działać. Rana pasuje do tej znalezionej na wewnętrznej stronie policzka Evansa. Szukając dalszej inspiracji, Columbo prosi Horacego o pomoc w rozwikłaniu zagadki, w jaki sposób Corman mógł otruć Evansa podczas tajnej wizyty u dentysty. Nie mogą tego zrozumieć, dopóki przypadkowa dyskusja na temat rozpuszczającej się otoczki tabletek nie zapali żarówki w głowie porucznika. W ten sposób Corman zabił Evansa – pokrył naparstnicę, ukrył ją w zagłębieniu, a powłoka zeszła kilka godzin później, gdy Evans pozostawał w grzechu z Lydią. Teoria wydaje się słuszna, ale jak ją udowodnić? Z pomocą Horacego Columbo przygotowuje charakterystyczną scenografię, aby wywabić zabójcę. Wzywając Cormana do siedziby policji, porucznik wprost oskarża go o morderstwo poprzez zmieszanie naparstnicy z żelem medycznym o opóźnionym uwalnianiu, który następnie został wchłonięty przez jego dziąsła, powodując śmiertelny zawał serca. Ciało zostało ekshumowane, a gdy w ustach zostaną znalezione ślady naparstnicy, Corman zostanie skazany za morderstwo. Aby to osiągnąć, Columbo musi przeprowadzić krótki eksperyment chemiczny. Wyjawia, że ​​maleńka cząsteczka naparstnicy zabarwia porcelanowe szkliwo korony na niebiesko, gdy jest katalizowane przez wilgoć o temperaturze ciała, i przechodzi do demonstracji swojej racji za pomocą dziecięcego zestawu chemicznego. Kiedy poleje ciepłą wodą koronę, która według niego została wcześniej przygotowana z naparstnicy, natychmiast zmienia ona kolor na niebieski. „I wiesz co, doktorze?” – Columbo beszta Cormana. „Kiedy wyciągniemy porcelanową koronę z ust Adama Evansa, możesz się założyć, że jej dolna część będzie zabarwiona na niebiesko”. Horace niecierpliwie występuje naprzód, chcąc wyrwać ząb, który przypieczętuje los jego znienawidzonego zięcia. Ale zanim to zrobi, Corman przerywa występ. Nałogowo bezużyteczny hazardzista składa się jak harmonijka w rękach Francuza i przyznaje się do winy, po czym zostaje brutalnie odciągnięty przez umundurowanych funkcjonariuszy. Tymczasem uśmiechnięty Horace prowadzi zniesmaczoną Lydię do domu. Lekarz sądowy przygląda się sprawie z kwaśnym rozbawieniem. Naparstnica na porcelanie nic nie da, mówi. Jedyną rzeczą, która mogłaby zmienić kolor korony na niebieski, jest zwykłe zabrudzenie prania . Mówiąc to, Columbo odkrywa charakterystyczne niebieskie ślady na swojej koszuli. „Zanieczyszczenie prania, czy to fakt?” – mówi, przyjmując niewinną pozę, gdy pojawiają się napisy końcowe…

Wywnioskowanie przez porucznika, że ​​zarówno on, jak i Evans ugryźli sobie policzki w wyniku zastrzyków nowokainy, jest wnioskiem w stylu Columbo, który skłonił go do sprawdzenia prześwietleń zębów i ustalenia (z pomocą Horace'a), że korona Evansa została naruszona na dzień w którym umarł.

Playboy Wayne Jennings emanuje takim seksapilem, że oczy wszystkich kobiet łzawią, gdy tylko wpisze ten sam kod pocztowy. Jest podwładnym bestsellerowej powieściopisarki Theresy Goren, która jest od niego o kilka lat starsza i która finansuje swój frywolny styl życia, składający się z odważnych wyczynów, szybkich samochodów i amatorskiego sportu na wysokim poziomie. Pomimo tego hojnego układu Jennings nie jest w stanie oprzeć się swoim pierwotnym pragnieniom i ma wiele innych kobiet w ciągłym ruchu. Jest to coś, co Theresa podejrzewa i wykorzystuje jako powód, aby powstrzymać się od przyjęcia jego propozycji małżeństwa – dopóki nie ulegnie presji otoczenia ze strony podekscytowanych pań w telewizyjnym talk show na żywo i od razu zdecyduje się poślubić swojego wymarzonego mężczyznę. Jennings jest poza miastem w Palm Springs, rzekomo po to, aby wziąć udział w turnieju tenisowym celebrytów (w rzeczywistości sypia z żoną producenta filmowego), kiedy późnym wieczorem odbiera telefon. Wygląda na to, że to Theresa, która skacze ze wściekłości, twierdząc, że go nienawidzi i że rzuca jego zgrabną dupę. Nie chcąc się z tym pogodzić, Jennings wskakuje do swojego słodkiego kabrioletu Jag i vrooms wraca do Los Angeles, zostawiając wiadomość o alibi na automatycznej sekretarce swojego agenta ubezpieczeniowego dokładnie o 6:25, twierdząc, że na autostradzie jest duży ruch. Jednak jego rzeczywista lokalizacja to dom Theresy przy plaży, gdzie pokazano go stojącego w drzwiach i dwukrotnie strzelającego z broni do obiektu lub osoby poza ekranem. Kiedy zmienia się kąt kamery, widzimy, że to nasza koleżanka Theresa wzbudziła jego gniew, ponieważ leży teraz martwa (i częściowo ubrana) przy otwartym sejfie. Następnie ponownie ucieka Jagiem, aby jeszcze bardziej ustalić alibi, dzwoniąc do sekretarki Theresy, Mavis, dokładnie o 7:15 z zatłoczonej restauracji. Mówi jej, że wraca wcześniej z podróży, aby zaskoczyć Theresę i będzie na miejscu za 90 minut. Nie tylko ładna twarz, co? Kiedy już przybędzie, będzie na miejscu zbrodni, na czele którego stoi Columbo i lakoniczny pomocnik Noo Yawk, porucznik Schultz. Jak dotąd detektywi odkryli, że z sejfu zniknęła biżuteria o wartości 100 000 dolarów, a broń Theresy zniknęła na swoim zwykłym miejscu w szufladzie nocnego stolika. Columbo zauważył również, że szuflada z bielizną Theresy pozostała otwarta, więc zaczyna grzebać w jedwabistych przedmiotach , podczas gdy Schultz opowiada swoją teorię o zawodowym złodzieju, który wcześnie rano przeszkadza damie, a następnie zabija ją własnym pistoletem, gdy rzuciła im wyzwanie . Po przybyciu na miejsce Jennings zostaje natychmiast zatrzymany przez Columbo, aby pomóc w dochodzeniu, i szybko zauważa brak jadeitowej popielniczki za 25 000 dolarów, co podkreśla pogląd, że zabójcą był profesjonalny złodziej. Ich serdeczność zostaje zakłócona przez przybycie Jess McCurdy, najstarszej siostry Theresy i agentki literackiej. Nie darzyła Jenningsa miłością i chłodno podchodzi do jego złamanych przemówień oraz kufra pełnego kwiatów, którymi miał zamiar zaskoczyć Theresę. Columbo i Jennings zabierają garncarza po okolicy, aby uzyskać od naocznych świadków informacje na temat dziwnych ludzi lub pojazdów zauważonych tego ranka w okolicy. Nie mają żadnych wątpliwości, poza tym, że dowiadują się, że firma telewizji kablowej zatrudniła w pobliżu robotników naprawiających linie. Następnie Columbo czai się w biurze Jess i studiuje nagrania wideo z talk show z poprzedniego wieczoru, w którym Theresa wyznała swoją miłość do Jenningsa. Następuje rozmowa z Jess, z której Columbo dowiaduje się, że jest jedyną beneficjentką polisy ubezpieczeniowej Teresy, co stanowi dla Jenningsa dużą zachętę do zamordowania jej. Śledztwo wraca do domu Theresy, gdzie Columbo wyjawia Jenningsowi, że nie ma żadnych wzmianek o jego rejestracji w hotelu, w którym odbywał się turniej tenisowy celebrytów, chociaż telefon do żony producenta filmowego, pani Rocca, potwierdza, że ​​był w jej obecności. Nie może jednak zagwarantować, o której godzinie odebrał telefon wzywający go z powrotem do Los Angeles. Jess musi rzucić małą bombę i rozwalić śledztwo na szeroką skalę, gdy potwierdzi, że Jennings odebrał telefon od Theresy około 3 nad ranem. Jess o tym wie, ponieważ (jak twierdzi) była wtedy z Theresą. Policja zatrudniła także detektywa wynajętego przez Jessa do szpiegowania Jenningsa, który dalej obwinia przystojną maszynę miłości, ujawniając, że jego charakterystyczny Jag został zauważony w pobliżu miejsca zbrodni o 7 rano tego samego ranka. Jennings teraz całkowicie stracił panowanie nad sobą i przyznaje, że w pasji pobiegł z powrotem do Los Angeles i strzelił Theresie w serce z pistoletu kalibru .25. Jednak gdy porucznik Schultz odczytuje swoje prawa, przybywa inny oficer z raportem balistycznym dla Columbo. ZATRZYMAJ PROSZĘ ! Theresa faktycznie zginęła od kuli w głowę wystrzelonej z pistoletu innego kalibru pół godziny przed zastrzeleniem jej przez Jenningsa. Zastrzelenie zwłok nie jest przestępstwem (mówi Columbo), więc Jennings jednak jej nie zamordował! To tak oszałamiające odkrycie, że Wayne, Człowiek Akcji, mdleje. Osłabiony Jennings zostaje wywieziony do centrum, podczas gdy Columbo wypytuje Jess o fatalną rozmowę telefoniczną Theresy. Według Jess, przejechała obok domu około północy i zastała Theresę pijaną i zgorzkniałą, zachwycającą się łobuzerskim zachowaniem swojego kochanka. Jess podała jej numer Rocca i przekonała ją, aby przed odjazdem do domu zadzwoniła do Jenningsa. Niezależnie od tego, czy to prawda, czy nie, jedno jest pewne: śledztwo Columbo wróciło do punktu wyjścia. Jednak szybko zdobywa nowy trop, kiedy składa wizytę agentce/kochance ubezpieczeniowej Jenningsa, Helen. Dostarcza nie tylko taśmę z automatycznej sekretarki, na której zadzwonił do niej o 6:25 tego ranka, ale także wewnętrzną linię dotyczącą innej polisy ubezpieczeniowej Theresy , która przewiduje, że Jennings otrzyma wypłatę w wysokości 1 miliona dolarów. Może jednak miał motywację, by ją zabić … Następnie Columbo i Jennings wybierają się na przejażdżkę zbieraczem wiśni, który był używany w okolicy do naprawy kabli w poranek, w którym zamordowano Theresę. Operatorzy mieli słodki widok na okoliczne domy w godzinach od 5:50 do 6:25. Choć niepokoiły ich stada skrzeczących wron , mogą przysiąc, że w tym czasie na drogach nie widziano żadnego samochodu. Nie można jednak wykluczyć pieszych czających się w krzakach lub spacerujących po plaży. Tak się składa, że ​​Jess mieszka zaledwie kilka kilometrów dalej, wzdłuż plaży, więc Columbo wybiera się na spokojny spacer do jej niezbyt skromnej siedziby, aby wznowić śledztwo. Z bilingów wynika, że ​​Theresa nie zadzwoniła do Palm Springs w ciągu nocy. Czy Jess miałby coś przeciwko, gdyby zamiast tego sprawdził jej bilingi telefoniczne pod kątem takiej rozmowy? Chociaż Jess jest wściekła, ustępuje. Przyznaje, że to ona zadzwoniła do Jenningsa o ​​trzeciej nad ranem, desperacko próbując zakończyć związek po tym, jak Theresa odmówiła porzucenia go. Columbo zostaje następnie wezwany przez Schultza. Narzędzie zbrodni znaleziono zakopane na plaży przy bezpośredniej ścieżce, którą wybrałaby Jess, gdyby zastrzeliła Theresę i wróciła nad brzegiem morza do własnego domu. Nagle sytuacja panny McCurdy wygląda dość ponuro. Jednak w domu Jessa Jennings pojawia się po przyjęciu przez latynoską pokojówkę, która, jak można się było spodziewać, ma na niego ochotę. Podsłuchuje rozmowę Jess z Columbo i wie, że ona do niego dzwoniła, udając Theresę. Oboje kłócą się, ale kiedy myślisz, że Jess może stać się drugą ofiarą odcinka, zamiast tego wchodzą w namiętny uścisk, a Jennings twierdzi, że zawsze miał do niej słabość – a ona w jakiś sposób to akceptuje! Tymczasem Columbo składa wizytę lekarzowi sądowemu. Na zdjęciu ciała Theresy zauważył coś, co sprawia, że ​​chce sprawdzić bieliznę, w której znaleziono ją martwą. Kiedy już to zrobi, ponownie udaje się do domu Jess – tylko po to, by odkryć, że jej nie ma w domu. Jest na zakupach w Beverly Hills i jest z Waynem Jenningsem. Kiedy Columbo w końcu ich tropi, błąkają się po sklepie z modą i planują obrzydliwy wypad. Tak się jednak nie stanie, ponieważ porucznik przybył tu, żeby dokonać aresztowania. Raporty laboratoryjne wskazują, że Theresa prawdopodobnie zginęła we śnie. Kiedy ją znaleziono, miała na sobie podkolanówki, które nosiła wyłącznie do spodni. Nosiła spodnie tylko do podróżowania lub leniuchowania po domu, a jedynymi osobami, które wiedziały, że Theresa w dniu jej śmierci miała lecieć do Filadelfii na kolejny etap tournee polegającego na podpisywaniu książek, byli Jess i Jennings. Jeden z nich jest winny morderstwa z premedytacją i opatrzenia zwłok na znak nieudanego włamania. Columbo konkluduje, że winowajcą jest Jennings. Po pierwsze, przeanalizowano hałas w tle wiadomości na automatycznej sekretarce, którą zostawił Helen. To nie jest ruch autostradowy, jak twierdzi się. W rzeczywistości bardziej prawdopodobne jest krakanie dużej liczby wron. Z tego Columbo wywnioskował, że Jennings planował zamordować Theresę i pobiec z powrotem do Palm Springs na czas, aby rozegrać swój turniej tenisowy – ale obecność ekipy roboczej przy zbieraczu wiśni zepsuła mu humor. Po zabiciu Theresy Jennings musiał szybko wymyślić nowy plan, w wyniku czego w swojej wiadomości do Helen udawał, że stoi w korku. Gdy ekipa robocza wyszła, ponownie zastrzelił Theresę i rozdzielił się – zatrzymując się w restauracji, aby ponownie zadzwonić do Sekretarz Mavis, aby wzmocnić iluzję, że wciąż jest w drodze powrotnej z Palm Springs. Są to wiarygodne wnioski, ale nie na tyle potępiające, aby wymusić przyznanie się do winy. Columbo ma jednak kolejny dowód: Theresę znaleziono w bieliźnie założonej tyłem do tyłu – i tylko mężczyzna mógł popełnić taki amatorski błąd. Jess szaleje, zmuszając Jenningsa do poddania się, zanim policjanci odciągną go i eskortują do domu. Pozostało mu już tylko wyjaśnić oszołomionemu Schultzowi, jak do cholery doszedł do swoich wniosków. Używając skąpo odzianego manekina, Columbo jest w stanie zademonstrować (mówiąc „majtki” sześć razy w ciągu 90 sekund), w jaki sposób metka na majtkach Theresy znajdowała się po lewej stronie na zdjęciu, ale po prawej stronie rzeczywistego ubrania. Byli na odwrót. Kobieta nigdy nie popełniłaby takiego błędu, więc Jennings musiał być mordercą. Umiejętność identyfikacji majtek porucznika rozwiązała sprawę, ale obaj mężczyźni nie mogą długo cieszyć się pomyślnym zamknięciem sprawy. Tłum zniesmaczonych klientek patrzy, jak Columbo bawi się majtkami manekina, dopóki zawstydzeni gliniarze pośpiesznie się wycofają, a kredyty na szczęście napłyną…

Rozpieszczone bogate dzieciaki, Justin Rowe i Cooper „Coop” Redman, wpakowali się w kłopoty. Ich wykładowca kryminologii, profesor DE Rusk, odkrył, że ukradli kopię ich zbliżającej się pracy testowej – i albo wyrzuci ich z zajęć, albo całkowicie wyrzucą ich z uczelni! Tak czy inaczej, oznacza to zagładę dla uczniów. Przyszłość Justina w Harvard Law School legnie w gruzach, a męski Coop właśnie został poinformowany, że rodzice go odetną, jeśli popełni jeszcze jedno faux pas , w wyniku którego w ciągu ostatnich 18 miesięcy zapłodnił trzy dziewczyny. Żadnemu z chłopaków nie podoba się, że ich styl jest tak ciasny, więc dochodzą do wniosku, że Rusk powinien przejść do historii. Wiedzą już o romansie Ruska z żoną trenera koszykówki z college'u, June Clarke, a także o tym, że Rusk pracuje nad ujawnieniem przestępczości i korupcji na najwyższych szczeblach społeczeństwa – projektem, który doprowadził do groźby śmierci zrobione przeciwko jego życiu. Ten człowiek ma wielu wrogów, którzy chętnie zobaczyliby go na plecach, co oznacza mnóstwo podejrzanych! Na czym polega ich diabelski plan uwolnienia świata od zagrożenia ze strony Rusk, ujawniono w pełni dopiero znacznie później. Jednak widzimy, jak para włamuje się do obskurnego mieszkania tępego ochroniarza kampusu, Joe Doyle'a, i ucieka z jego pistoletem. To intrygujące otwarcie. Następna lekcja kryminologii Ruska przybywa z gościem specjalnym: porucznikiem Columbo z policji Los Angeles . Profesorowi nie podoba się jednak zbytnio wykład Columbo, ponieważ wymawia się, aby udać się na kolację z ojcem Justina. Spotkanie jest jednak fałszywe , wymyślone przez Justina i Coopa w ramach ich morderczego planu. A kiedy Rusk udaje się na parking wydziałowy, wkraczają do akcji. Chociaż nie widzimy dokładnie, co robią, jasne jest, że knują coś niedobrego, gdy Coop wyjmuje mały przedmiot ze swojej torby, a Justin z dziką intensywnością ściska odległą szafkę na drzwiach Coopa. Obaj chłopcy oglądają coś ukrytego pod biurkiem sali wykładowej, ale co to jest, pozostaje tajemnicą. Kiedy to się dzieje, Rusk idzie do swojego samochodu, który jest zaparkowany dokładnie naprzeciwko ciężarówki Coopa na parkingu wydziałowym. Gdy Rusk sięga, by otworzyć samochód, słychać strzał i profesor pada martwy z powodu rany na głowie, która oblewa jego samochód krwią. To najbardziej makabryczne morderstwo w historii Columbo , choć całkowicie niezauważone przez ochroniarza Joe, który stereotypowo ogląda mecz koszykówki zamiast obrazu z monitoringu parkingowego. Gdybyśmy potrzebowali dowodu na to, że Justin i Coop są winnymi, najwyraźniej otrzymaliśmy go w postaci subtelnej wymiany uderzeń pięścią , gdy wracali do wykładu Columbo. Porucznik okazał się hitem i zdecydowanie nie podoba się dzieciakom z Freemont College. Mała grupa uczniów (w tym J&C) odprowadza Columbo z powrotem na parking, gdzie odkrywają makabryczny widok zwłok Ruska. Podczas gdy Columbo dowodzi miejscem zbrodni, Justin z piskiem wsiada do ciężarówki Coopa, aby zadzwonić pod numer 911 z posterunku ochrony Joego. Zaskoczony Joe galopuje, by pomóc porucznikowi, pozostawiając Justina, który wykonuje telefon i tworzy kopie zapasowe taśm CCTV w imieniu Joe. Czy nie byłoby niespodzianką, gdyby ta decyzja powróciła i zaczęła go prześladować w dalszej części odcinka, co? Zgodnie z formą, Columbo natychmiast przejmuje się drobnymi szczegółami. Tylko dokąd profesor chodził podczas wykładu? A czym dokładnie jest nieopisana pigułka znaleziona w kieszeni jego koszuli? Szperając w teczce, którą Rusk zostawił w swoim biurze, odkrywa skrytkę tabletek cholesterolowych – pasującą do tej znalezionej w kieszeni Profesora. Tabletki należy zażywać bezpośrednio przed jedzeniem, zatem Rusk musiał udać się na spotkanie przy posiłku. Columbo nakazuje umundurowanemu policjantowi stworzenie listy wszystkich restauracji w promieniu 15 minut jazdy. Następnie można obejrzeć materiał z telewizji przemysłowej, który wyraźnie pokazuje zabójstwo Ruska. Zastanawiające jest jednak to, że na nagraniu nie widać żadnych śladów opuszczania parkingu pieszo lub pojazdem. Jak zabójca uciekł? A gdzie byli, kiedy pociągnęli za spust? Columbo musi jednak odłożyć tego pozera na później, aby sprawdzić lokalne restauracje i sprawdzić, czy Rusk był umówiony w którejś z nich – i wkrótce wypracowuje sobie niezłą przewagę. Okazuje się, że Rusk zadzwonił do jednej z restauracji o 20:10, zostawiając tajemniczą wiadomość dla Maitre D': „Poinformuj pana Rowe’a, że ​​się spóźnia”. Co ciekawe, tego wieczoru w restauracji nie było pana Rowe’a . Będąc w impasie, Columbo przyjmuje ofertę spotkania ze studentami kryminologii w Darlene's Bar & Grill, od których otrzymuje niefiltrowane informacje na temat zmarłego profesora. Mówiono, że Rusk był trudnym i upartym mężczyzną, który często „wygłupiał się” z innymi kobietami. Być może najbardziej istotnym fragmentem, jaki Columbo wychwytuje, jest po prostu informacja, że ​​Justin ma na imię Rowe . Teraz ma bezpośredni związek między uczniem a tajemnicą otaczającą śmierć Ruska. Śledztwo nabiera tempa następnego dnia, gdy prasa ujawnia romans Ruska z June Clarke. Columbo składa jej wizytę, aby zapytać, czy plotki są prawdziwe. June twierdzi, że ich romans zakończył się kilka miesięcy wcześniej i że od tego czasu nie widziała Ruska – rażące kłamstwo, ponieważ widzieliśmy, jak zerwała z nim w barze wcześniej w odcinku. Twierdzi również, że w noc śmierci Ruska była sama w domu. Jest świadkiem, jak naśladują jego maniery, gdy wracają do ciężarówki, ale to porucznik przygotowuje się do śmiechu, gdy dzwoni do kolegi, aby potwierdzić, że w teczkę Ruska w noc jego śmierci nie znaleziono żadnych biletów lotniczych . Potem wraca do pracy. Wywiad z panią Rusk okazuje się pouczający. Przyznaje, że wiedziała o romansie męża z June Clarke i że powiedział jej o rozstaniu. Chcąc potwierdzić to od samej June, pani Rusk twierdzi , że w noc śmierci Ruska spotkała się ze swoim miłosnym rywalem . Jeśli to prawda, to solidne alibi. Kiedy Columbo pyta, czy pani Rusk wiedziała, dlaczego jej mąż miał w teczce bilet lotniczy do Phoenix, jest zaskoczona. Podobnie jest z June Clarke, co prowadzi nas z powrotem do tych drani, Justina i Coopa. Chłopcy świetnie się bawią na imprezie bractwa, kiedy wpada Columbo. Pyta ich, czy słyszeli coś o wycieczce, którą profesor Rusk planował zabrać do Phoenix, a zadowolony Justin nie może powstrzymać się od brania przynęty. Twierdzi, że para podsłuchała rozmowę Ruska o spotkaniu z kimś z FBI lub biura prokuratora generalnego w Phoenix w celu omówienia oszustw na wysokim szczeblu w Savings & Loan. Kurczę, co by było, gdyby facet, którego spotykał w Phoenix, postanowił uciszyć Ruska – na zawsze? Naturalnie taka melodramatyczna reakcja na fałszywe informacje czyni J&C Columbo nowym głównym podejrzanym. Następnie Justin organizuje spotkanie między swoim ojcem, Jordanem i Columbo, aby dalej promować pogląd, że tajemniczy agenci mogli zabić Ruska, aby uniemożliwić mu opublikowanie planowanego ujawnienia. Na scenę wchodzi Robert Culp, który wystąpi w Columbo po raz pierwszy od czasu Double Exposure w 1973 roku. I co ciekawe, jest równie wybuchowy jak zawsze. Rowe Senior jest natychmiast zniesmaczony brakiem wiedzy Columbo na temat podżegających profili przestępczych Ruska, wyrażając opinię, że było to ewidentne uderzenie w tłum, jednocześnie w pysznym stylu odrzucając bzdurne śledztwo porucznika: „Jest całkowicie jasne, że nie masz zielonego pojęcia, w którą stronę tu na górze. To nie jest obraza, tylko stwierdzenie faktu.” Tak, widzowie, Król Columbo wraca do formy! Justin i Coop przyłączają się do tej rozmowy za pomocą ukrytego podsłuchu i nie mogą się doczekać, słysząc zachwyty kierowane pod adresem pozornie nieudolnego detektywa. Ale spotykają się też z niektórymi zadziorami pana Rowe'a, który ubolewa nad brakiem zaangażowania swojego niezwykle inteligentnego syna, jednocześnie negując ambicje Coopa dotyczące zostania zawodowym tenisistą. Poczujcie ogień, chłopcy ! Jedyną użyteczną rzeczą, której Columbo dowiaduje się od swojej audiencji u Rowe’a, jest to, że w noc śmierci Ruska jadł kolację w San Francisco z prokuratorem generalnym i wicegubernatorem. Jasne jest, że przynajmniej ten Rowe nie jest podejrzanym. Jednak jego podejrzenia co do Rowe Juniora nabierają tempa, gdy dowiaduje się od Joe, że Justin był odpowiedzialny za uratowanie materiału CCTV przedstawiającego śmierć Ruska – ale nie zachował materiału z drugiej kamery, która obejmowała obszar samochodu park, z którego musiał strzelać zabójca. Podejrzany… Pod wpływem tej sytuacji Columbo zostaje wezwany na spotkanie z dziekanem college'u, gdzie witają go obaj mężczyźni z Rowe (Justin w szczególnie grubym rybackim swetrze), którzy mają nowe, istotne informacje w tej sprawie. Ujawniają, że brat głupkowatego Joe, Dominic, został niedawno zwolniony z więzienia pod zarzutem morderstwa i że ma za sobą szereg przestępstw. Insynuacja jest jasna. Dominic to wynajęty zbir mający powiązania z mafią. Tłum groził Ruskowi, co sprawia, że ​​Dominic jest prawdopodobnym podejrzanym. Wszystkie te szybkie fakty pochodzą od Justina, który chętnie wygrzewa się w rzadkich pochwałach od swojego kłótliwego ojca. Columbo ma obowiązek zbadać sprawę, mimo że ani przez chwilę nie wierzy, że Dominic jest w to zamieszany. Podczas krótkiego wywiadu z byłym więźniem przerywa mu oszałamiająca wiadomość o zabójstwie Ruska. Jedna z sieci uzyskała materiał wideo przedstawiający morderstwo z pełnego kąta, przedstawiającego niesamowitego Columbo, jednocześnie wywołując w J&C pierwszą oznakę paniki. Okazuje się, że ten materiał filmowy nagrał facet korzystający z nielegalnej anteny satelitarnej. Nagrywał film z jakiegoś „nieznanego kanału” (tj. europejskiego porno z osłami), a kiedy zaczął go oglądać, odkrył materiał przedstawiający zabójstwo Ruska. Oznacza to, że ktoś celowo transmitował zabójstwo i zostało to przypadkowo wyłowione przez antenę satelitarną. Z całą pewnością film został nakręcony z parkingu, naprzeciwko samochodu Ruska. Zuchwała zbrodnia, jeśli w ogóle taka istniała. Nic, co Columbo słyszał, nie zachwiało jego przekonaniem, że Justin i Coop są winnymi, więc używa swojego nous, aby wymusić na nich rękę. Wpada do domu bractwa i informuje ich o sprawie, mocno sugerując, że dał się przekonać poglądowi o winie Dominica. Chciałby go zabrać na przesłuchanie, ale wciąż ma pewne niejasności do powiązania. Następnie porucznik odbiera telefon od pomocnika, który rzekomo podaje mu szczegółowe informacje na temat samochodu Dominica (zielonego dwudrzwiowego forda z 1976 r. z tablicą rejestracyjną 2SBI 653) i jego ulubionego miejsca do picia. Będzie musiał znaleźć ten samochód i przeszukać go w ramach śledztwa. Następnie zostawia chłopców, wesoło mówiąc im, że za kilka dni spotka się z nimi w klasie na następnym wykładzie. Widzi ich jednak znacznie wcześniej, ponieważ Coop później donosi Justinowi, że znalazł samochód Dominica w swoim ulubionym barze. Wezwano policję, a mężczyźni z Rowe przybyli na czas, aby być świadkami znalezienia w samochodzie automatu kalibru 45 i aresztowania skutego w kajdanki Dominica. Wygląda na to, że policja ma swojego człowieka, co wywołało radość ze strony J&C, która ma wszelkie powody, by wierzyć, że wszystko jest w porządku. Ciesząc się tym sukcesem, następnego dnia w świetnych humorach udają się do college'u. Kiedy jednak zatrzymują się na parkingu, widzą, że Columbo na nich czeka. Jego plan polega na odtworzeniu zabójstwa profesora Ruska i namawia ich, aby zaparkowali dokładnie w tym samym miejscu, co tydzień wcześniej. W samej sali wykładowej Columbo wyjaśnia znaczenie szczęścia w rozwiązaniu przestępstwa. Szczęśliwe uchwycenie nagrania wideo przedstawiającego śmierć Ruska pomogło mu dowiedzieć się, w jaki sposób doszło do morderstwa. I stąd wie, kto to zrobił. I zaraz wszystko ujawni. Pokazuje klasie transmisję na żywo z parkingu, na której widać samochód profesora Ruska. Następnie odkrywa skomplikowany mechanizm pistoletu podłączonego do okablowania, który strzela ślepą próbą, gdy mały pomocnik Columbo (studentka Sachs) włącza sygnał dźwiękowy zdalnie sterowanej szafki w garażu wydziału. Jeśli Justin i Coop czują pętlę na szyi, jeszcze tego nie okazują, ale nie minie dużo czasu, zanim dostarczony zostanie ostateczny dowód ich nikczemnego planu, gdy Columbo prowadzi klasę do garażu. Ponownie przeprowadza małą demonstrację, tym razem używając gipsowego modelu profesora Ruska przy swoim samochodzie i prosząc firmę J&C, aby zasygnalizowała sygnałem dźwiękowym zamykanie szafki w drzwiach Coopa Hilux. Głowa modelki zostaje natychmiast rozwalona na kawałki. To teraz my, widzowie, w końcu widzimy, jak Justin i Coop popełnili morderstwo, ponieważ w retrospekcji pokazano nam, jak Cooper wyciągnął ze swojej torby w sali wykładowej miniaturowy telewizor, pokazując Ruska przybywającego do jego samochodu i jak Justin uruchomił zdalne drzwi szafkę, aby oddać śmiercionośny strzał. Jest tylko więcej pytań, na które Columbo musi odpowiedzieć: gdzie była broń? Podnosząc maskę ciężarówki Coopa, porucznik pokazuje zaskoczonemu tłumowi, jak broń można ukryć w silniku samochodu i skonfigurować tak, aby strzelała przez mechanizm blokujący drzwi samochodu. Ukryta jest nawet malutka kamera wideo, wyglądająca przez otwory wentylacyjne maski, której zabójca użył, aby idealnie wycelować w śmiertelny strzał w głowę. Chociaż to demo zasadniczo całkowicie dowodzi, że J&C to zabójcy , chłopcy nie są jeszcze gotowi rzucić ręcznika i zastanawiają się, jak Dominicowi Doyle'owi udało się zamontować broń w ciężarówce Coopa, a później ją zdjąć, zanim oni kiedykolwiek zdał sobie sprawę, co zrobił. Columbo łatwo odpowiedzieć: Doyle nie miał z tym nic wspólnego . Mimo że został zabrany na przesłuchanie, nie było powodu go aresztować, ponieważ zabójcy są tutaj, w garażu – i porucznik może to udowodnić. Detektyw wjeżdża na parking tym samym samochodem, który według Justina i Coopa należał do Doyle'a. Ma przy sobie raport balistyczny, który potwierdza, że ​​broń znaleziona w samochodzie była tą samą, z której zabito profesora Ruska. Jakiego jeszcze dowodu potrzebujesz, pyta zadowolony z siebie Justin. Policja ma narzędzie zbrodni, które znaleziono w samochodzie Doyle'a. On jest zabójczy ! „No cóż, w połowie masz rację, Justin” – wyjaśnia Columbo. „To narzędzie zbrodni, ale nie samochód Dominica Doyle'a. To należy do mojej żony. „ To odkrycie powoduje, że chłopcy milczą, gdy porucznik odkrywa głębię swojego oszustwa. Jedynymi osobami, którym Columbo przekazał opis i tablicę rejestracyjną samochodu, byli Justin i Coop. Zatem tylko oni mogli podłożyć narzędzie zbrodni w samochodzie. Ergo, to oni są zabójcami. Zatwardziały duet zostaje osadzony w areszcie, ale dopiero wtedy, gdy ma ostatnie słowo. „Zrobiliśmy to, bo wiedzieliśmy, jak to zrobić” – uśmiecha się Justin. "Poszczęściło ci się. Ale proszę nas nie wykluczać, poruczniku, bo mój ojciec nie lubi, gdy ponoszę porażkę. Jedyne, co Columbo może zrobić, to pokręcić głową z niedowierzaniem, gdy pojawiają się napisy końcowe…

Nasi bohaterowie z bractwa, Justin i Cooper, są ucieleśnieniem tego nowego, sceptycznego widza. Patrzą z pogardą na nieudolnego porucznika, ponieważ są młodymi, nieustraszonymi członkami fajnego klubu, którzy wierzą we własny szum. Nie ma mowy, żeby ta głupia, stara skamieniałość ich przechytrzył . Takie myślenie z przymrużeniem oka jest wieczną klątwą młodości i w chwalebny sposób poniża naszych zarozumiałych złoczyńców. Jednak dobry odcinek wymaga znacznie więcej niż porywającego finału i na szczęście „Columbo Goes to College” zapewnia wszystko, co ma znaczenie, w niemal każdej kategorii. Kluczowym składnikiem sukcesu odcinka jest to, jak mocno trzymana jest postać Columbo. W kolejnych odcinkach zbyt często kreacja porucznika przez Falka skręcała w stronę pastiszu i nonsensownej szerokiej komedii. College przełamuje ten trend, a Falk naprawdę dostarcza towar, dając nam Columbo, które sprawia wrażenie autentycznego przedłużenia jego wcielenia z lat 70. Właściwie jego jedyny głupi moment to moment, w którym detektyw teatralnie drapie się po głowie, gdy dyrektor telewizyjny wyjaśnia mu, w jaki sposób transmitowano morderstwo Ruska. W połączeniu z idiotyczną miną w stylu Stana Laurela był to niezdarny błąd, którego można było łatwo uniknąć. Jednak w innych miejscach ton i równowaga odcinka są na właściwym poziomie. W Columbo idzie do college'u jest mnóstwo śmiechu , zwłaszcza gdy Justin i Coop naśmiewają się z porucznika, a także gdy Jordan Rowe wdziera się na niego z powodu jego widocznego braku rozumu. Takie sceny zapewniają wspaniałą rozrywkę, nie sprowadzając postaci Columbo do kapryśnego błazna, który otwarcie bawi się dla śmiechu. Wyrażam należne uznanie scenarzystom i producentom za dobrze wykonaną pracę. Występ Falka to prawdziwa uczta. Jego interakcje z Justinem i Coopem są bezcenne, ponieważ szybko zdaje sobie sprawę, że całkowicie dali się nabrać na jego nieudolny stary wybryk, i wciska im to przy każdej okazji. Prawdopodobnie najlepszym przykładem jest scena na imprezie bractwa, kiedy przebiegły porucznik namawia dzieci, aby dały się nabrać na gag „biletów lotniczych do Phoenix”. Kiedy Coop ubolewa, że ​​rzekomy podejrzany atak na Ruska „jest dość przerażający”, Columbo odpowiada doskonałą parodią twardo mówiącego weterana próbującego wykazać się ulicznym sprytem przed niedoświadczoną publicznością. „Powiem ci, czasami to może być dość przerażający świat” – odparowuje, szczękając zębami i zaciskając mocno szczękę. Więcej zabawy następuje, gdy mówi Coopowi, że bez pomocy chłopców byłby zgubiony, jednocześnie obejmując go ramieniem po dziadku. W obu przypadkach Falk ma absolutnego asa. Widoki wewnętrznej stalowości Columbo są równie skuteczne. Kiedy zauważa, że ​​chłopcy naśmiewają się z jego manier na parkingu, jego wyraz twarzy i świadome kiwnięcie głową niemal krzyczy: „Idziecie w dół, chłopcy”. I tak okaże się to w niezapomniany sposób. Podobnie jak w wielu klasycznych przypadkach Columbo, najwyższa wiara w siebie zabójców jest ich upadkiem. Są tak pewni siebie, że bawią się z porucznikiem, że nie zauważają, że on z nimi gra – dopóki nie jest za późno. Tak, to trochę trop w stylu Columbo , ale zobaczenie, jak wszystko układa się na szkodę tych zarozumiałych bachorów z bractwa, nadaje postępowaniu wyśmienity charakter.  

Czerpiąc radość ze swojego nowo odkrytego sukcesu po wielu latach pracy w roli zwykłego doradcy ds. bezpieczeństwa, Anders nie ma zamiaru tak szybko rezygnować z blasku reflektorów. A kiedy nałogowy palacz Clarke przypadkowo zostawia paczkę papierosów w garderobie Andersa, gospodarz programu telewizyjnego wciela w życie diabelnie sprytny plan. Następnie usuwa z komputera Clarke’a historię o swojej przeszłości jako gwiazdy porno i zastępuje ją historią z własnej dyskietki, którą następnie drukuje i kładzie przed swoim byłym rywalem, zakrywając przód wydruku wizerunkiem zmarłego. odcisków palców, zanim uda się na imprezę mającą na celu ustalenie alibi w domu producenta. Przeszukanie samochodu Clarke’a odkrywa kasetę z notatkami podyktowanymi przez samego mężczyznę. Wzmianka o spotkaniu się z Arniem w Hollywood w sprawie filmu porno odsyła porucznika do obskurnego sklepu dla dorosłych w dzielnicy czerwonych latarni ( oooch-errrr), gdzie właściciel sklepu Arnie obwieszcza szczegóły występu Andersa w Holly Does Houston i Clarke widząc to po tym, jak został pominięty podczas koncertu Crime Alert . Nagle Columbo ma potencjalny motyw morderstwa Clarke’a.  

Niezrównany obrońca Hugh Creighton planuje porzucić swoją kochankę, z którą była od czterech lat (byłą piosenkarkę rockową Marcy Edwards), po tym jak Private Eye przedstawia na taśmie wideo dowody, że igrała za jego plecami ze złym perkusistą Neddym Malcolmem. Zdradzająca piosenkarka ma jednak inny pomysł. Jeśli Creighton nie zgodzi się zapłacić jej 5 milionów dolarów w ciągu 2 miesięcy, zacznie rozpowiadać prasie o jego podejrzanym zwyczaju płacenia gliniarzom i sędziom, co stanowi poważną przeszkodę w karierze rzekomego „najsłynniejszego prawnika” w Ameryce. Do tego czasu mają nadal żyć razem, jakby nic nie było w porządku. TO JEST AMORE , styl z 1991 roku! Creighton zgadza się na taką zabawę, ale zamiast tego wprowadza makabryczny plan w życie. Wkradając się do domku na plaży, gdzie Marcy i Neddy cieszą się parnymi sesjami, wstrzykuje przez korek środek uspokajający do butelki szampana. Następnego ranka zasypuje jej herbatę tajemniczym proszkiem i ucieka po tym, jak dał pokaz, że zostawia ich problemy za sobą. Jednak ten diabelski prawnik nie spędza ani jednego dnia w biurze. Tak naprawdę wybiera się na całodniowy mord , który zaczyna się od uszczypnięcia ciężarówki japońskiego ogrodnika obsługującego dom na plaży i pojechania we wskazane miejsce w przebraniu wspomnianego ogrodnika, aby przeszkadzać Marcy i jej mizernemu kochankowi podczas bzykania się w worku. Neddy wygodnie połyka taką ilość uspokajającego szampana, że ​​zapada w sen, podczas gdy Creighton wkrada się do domu i zamienia korek i opakowanie z otwartej butelki na zamienniki, które kupił z butelki w swoim własnym biurze. Ponieważ Neddy jest już na miejscu hrabiego, Creighton daje znać Marcy o swojej obecności. Ma wrażenie, że chce skrzywdzić jej nieprzytomnego kochanka, ale oczywiście to ona jest ofiarą , którą dusi poza ekranem, po czym manipuluje miejscem zbrodni, umieszczając odciski Neddy'ego na butelkach i wlewając mocz do ciężarówki ogrodniczej. Jeździ tym z powrotem do miejsca, w którym zaparkował własny pojazd, zostawiając Neddy'ego, który obudził się kilka godzin później i znalazł obok siebie martwą Marcy w łóżku i nie miał pojęcia, co się stało. Zamiast zadzwonić na numer alarmowy, tchórzliwy Custard odjeżdża z piskiem w noc na swoim motocyklu. Przyjdź jutro, a nasz człowiek, porucznik Columbo, pojawi się, aby zbadać sprawę. Zgodnie z formą, wkrótce jest zdezorientowany drobnymi rzeczami, które nie pasują do siebie. Grabienie piasku ogrodowego jest nierówne. Dlaczego dwie butelki szampana zostały otwarte w kuchni, a wypite w sypialni? Zauważa też, że jeden z korków ma na spodzie jedną niebieską gwiazdę, a drugi dwie. Tymczasem obie butelki mają na etykietach jedną gwiazdkę. Co to wszystko może oznaczać? Columbo ma obowiązek zgłosić śmierć Marcy swojej osobie kontaktowej w nagłych wypadkach – i ze zdziwieniem dowiaduje się, że jest to Hugh Creighton, „prawnik, który nigdy nie przegrał sprawy o morderstwo”. Przerywając mu końcowe uwagi na temat swojej ostatniej sprawy, Columbo przekazuje złe wieści i zabiera go, aby zidentyfikował ciało. Następnie detektyw rozwściecza prawnika, odmawiając udostępnienia mu szczegółów sekcji zwłok, powołując się na politykę wydziału. Ich związek zaczyna się bardzo burzliwie. Choć Columbo nie dokonał jeszcze żadnych większych wniosków, młodsza koleżanka Creightona, Trish Fairbanks, już rozwiązała tę sprawę! Choć nie dzieli się z widzem wszystkimi szczegółami, nawiązuje do zdarzenia, które miało miejsce dzień wcześniej, mniej więcej w czasie morderstwa, kiedy Creighton pożyczył jej samochód i wysłał ją na bliżej nieokreślone „zadanie badawcze”. To potencjalnie czyni ją współwinną morderstwa, ale będzie trzymać gębę na kłódkę, jeśli Creighton uczyni ją pełnoprawnym partnerem i zgodzi się ją poślubić w ciągu sześciu miesięcy. Niechętnie zgadza się na jej warunki. Creighton, niewątpliwie urażony tym natychmiastowym odwróceniem losu, zaprasza Columbo na transmisję w celu omówienia sprawy po uprzedniej rozmowie z szefem policji, który nakazuje porucznikowi udostępnić prawnikowi wszystkie akta sprawy. Podczas kolacji Creighton udaje zdumienie myślą, że Marcy mogła być w długotrwałym związku za jego plecami – pomimo zeznań naocznych świadków sugerujących, że trzy razy w tygodniu widziano motocykl z jej samochodem w domku na plaży. Sekcja zwłok wykazała także ślady disulfiramu w krwiobiegu Marcy – leku stosowanego w leczeniu uzależnienia od alkoholu, który Creighton dodał do herbaty Marcy rano w dniu jej zabójstwa. To zastanawia Columbo, ponieważ na miejscu zbrodni znajdowały się dwie butelki szampana i dwa kieliszki. Dlaczego Marcy miałaby zażywać taki narkotyk przed randką zakrapianą alkoholem ? Słaba sugestia Creightona, że ​​Marcy mógł pomylić jedną ze swoich tabletek disulfiramu z jedną z jej witamin, nie wydaje się do końca przekonywać dobrego porucznika. Następnego dnia Columbo (w BEZNADZIEJNIE GŁUPIM kapeluszu ) wraca do domku na plaży, żeby węszyć i radzić sobie z najbardziej gburowatą gospodynią od czasów pani Peck w 1973 roku. Otwiera butelkę napoju musującego z lodówki i zauważa, że ​​na spodniej stronie korka widnieje jedna niebieska gwiazda. Ten drugi korek z dwiema gwiazdkami wygląda coraz bardziej podejrzanie. Od gospodyni dowiaduje się też, że ogrodnik przychodzi do domu tylko we wtorki – kto więc grabił ziemię w środę? Dalsze węszenie w sypialni odkrywa również proszek gipsowy na oprawionych w ramki płytach na ścianie Marcy. To prowadzi go do otworu wentylacyjnego, który najwyraźniej został niedawno usunięty. Wiemy, że stało się tak, ponieważ detektyw ukrył tam kamerę wideo, chociaż na tym etapie Columbo nie ma z tego żadnych informacji. Otrzymuje jednak dobrą wiadomość, że odciski palców naszego kolegi Neddy'ego zostały odnalezione i wystawiono list gończy w celu jego aresztowania. APB wkrótce przyniesie owoce. Neddy'ego zauważono w obskurnym bloku mieszkalnym, ale wymknął się Columbo i sierżantowi Habachowi, rozbijając okno i skacząc z balkonu do basenu, po czym udało mu się uciec. Z dokumentów wynika, że ​​mieszkanie wynajmuje niejaka Darlene Glinski, która pracuje w jakimś barze nurkowym w Burbank, więc tam właśnie kieruje się Columbo. Darlene ma najgorszą pracę rozrywkową w historii Los Angeles (a co za tym idzie i świata), którą można określić jedynie jako zwisanie z przewodów w wilgotnej celi za dużym akwarium i wykonywanie salt w kostiumie syreny. Pomimo pewnych wątpliwych wyborów zawodowych, jest przynajmniej w stanie wskazać Columbo prawdopodobną lokalizację Neddy'ego w LA Rock Box. „Zapytaj Little Richarda” – wyjaśnia enigmatycznie. Cóż, ludzie, okazuje się, że ten Little Richard to Little Richard ze sławy Good Golly Miss Molly , który podpala kości słoniowe, gdy Columbo daje czadu (i na chwilę WYCHODZI) w Rock Box. Po kilku chwilach boogie-woogie występ Little Richarda dobiegł końca i Columbo śledzi go do swojej garderoby, aby zapytać o miejsce pobytu Neddy'ego. Neddy w wygodny sposób oszczędza nam trochę czasu, pojawiając się tam i wtedy, a Columbo zabiera go do miasta na przesłuchanie, zanim będzie można zaśpiewać „wop bom a loo bop a lop bom bom ”. Tam Neddy wyznaje szczerze, że stracił przytomność i obudził się, aby znaleźć martwą Marcy, ale zaprzecza morderstwu. Kolejny obrót koła dochodzeniowego prowadzi Columbo do Sama Marlowe’a, który pamięta lata 30. XX wieku, prywatnego detektywa Creightona, który śledzi Marcy i Neddy’ego. Porucznikowi wywnioskowanie tego zajmuje tylko minutę, po zobaczeniu śladów farby na obiektywie kamery wideo, które, jak słusznie wnioskuje, pochodzą z kratki kanału wentylacyjnego w sypialni Marcy. A jeśli Marlowe wie o tej aferze, można założyć, że Creighton również był w to zamieszany. Columbo konfrontuje Creightona z tą sugestią, a prawnik mamrocze coś, że jest zbyt zawstydzony, by przyznać, że wiedział, że jego prawdziwa miłość zadaje się z takim potępionym człowiekiem jak Neddy. Znowu nie jest przekonujący. Mimo to istnieje wiele luźnych końcówek, które wymagają rozwiązania i wkrótce Columbo ponownie wyruszy w podróż po mieście – tym razem, by zaatakować japońskiego ogrodnika Creightona. Uroczy starzec ze Wschodu potwierdza, że ​​w dniu morderstwa nie było go w domku na plaży. Tak naprawdę pracował w zupełnie innej dzielnicy. Jednakże, posługując się swoim sztywnym angielskim, jest w stanie dostarczyć istotny nowy dowód . W dniu zabójstwa jego ciężarówka została przeniesiona o dwie przecznice przez nieznaną osobę lub osoby i została znaleziona zaparkowana pod drzewem, które pokryło się rzadkim gatunkiem jagód. Dobry dzień staje się lepszy, gdy Columbo jest w stanie zademonstrować, jak gwiazdy na korkach szampana mogą uwikłać samego Creightona. Wszystkie butelki w domku na plaży mają korki z jedną gwiazdką na spodzie, ale te droższej marki, które sam Creighton przechowuje w lodówce w swoim biurze, mają dwie gwiazdki! Z pewnością wygląda na to, że śliski prawnik mógł popełnić morderstwo. Creighton jest odpowiednio wstrząśnięty, próbując nakłonić prokuratora okręgowego do zrzucenia Columbo z pleców. Gorzkie spotkanie trzech stron zależy od tego, czy Creighton będzie w stanie zapewnić alibi. Twierdzi, że mniej więcej w czasie morderstwa jechał do i z Pasadeny, ale nie ma naocznych świadków. Jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki kochana Trish robi zdjęcie Creightona w jego samochodzie, zrobione przez automatyczny fotoradar w Pasadenie w chwili morderstwa Marcy. Pasadena jest odpowiednio daleko od plaży, aby przeczucie Columbo wyglądało na martwe w wodzie. To trudny orzech do zgryzienia, ale dzięki umiejętnościom obserwacyjnym, które doskonalił już w Playback w 1975 roku, Columbo jest w stanie przestudiować powiększony obraz kierującego Creightonem i znaleźć istotną szczelinę w jego zbroi. Cienie na twarzy Creightona nie odpowiadają cieniom innych kierowców, którzy dostali mandaty w ciągu kilku minut od niego. To tak, jakby miał dwuwymiarową twarz ! Po przeprowadzeniu krótkiego eksperymentu z udziałem tego samego fotoradaru Columbo jest na tyle pewny siebie, że może rzucić wyzwanie Creightonowi. Przerywając prawnika i panią Fairbanks, gdy przygotowują się do eleganckiej imprezy, Columbo przedstawia dowód fotograficzny, który sugeruje całemu światu, że ktoś – dosłownie – przebierał się za Creightona, nosząc maskę prawnika podczas jazdy jego samochód z nadmierną prędkością minął fotoradar. Chociaż Creighton kpi z tego, śmieje się po drugiej stronie twarzy, gdy Columbo zaprasza go na zewnątrz, aby pokazał swój własny, bezczelny wyczyn. Świeci latarką na przednią szybę własnego samochodu, który powinien się gapić, ale nie sam porucznik! Przynajmniej tak to wygląda. To naprawdę sierżant Habach w płaskiej, fotograficznej masce dobrego porucznika – taką, jaką musiał nosić wspólnik Creightona, gdy ten sam zabijał swoją niedobrą kochankę. Jeśli samo to nie wystarczy, aby udowodnić szansę, elementem oporu są te zbuntowane jagody, które spadły na ciężarówkę ogrodnika po tym, jak Creighton zaparkował ją tuż za samochodem pani Fairbanks, którym jechał w dniu morderstwa. Jedyne miejsce w zachodnim Los Angeles, gdzie rosną te jagody, znajduje się na ulicy, przy której zaparkowany był samochód osobowy i ciężarówka. A kiedy Columbo wyrywa garść jagód ze wnęki wycieraczki przedniej szyby samochodu pani Fairbanks, na ścianie pojawia się napis ku czci niepokonanego wcześniej Hugh Creightona, który w miarę napisów końcowych odczytuje swoje prawa…

Wykorzystując przydatny artykuł „Jak zrobić bombę rurową” z magazynu Soldier for Hire (prawdopodobnie wszyscy subskrybenci są natychmiast umieszczeni na liście obserwacyjnej CIA), Harold konstruuje podstawowe urządzenie wybuchowe, po zmroku wkrada się do ogrodu Wielkiego Freda i sadzi bombę w silniku Rolls Royce’a jego wujka. Gdy następnego dnia Fred uruchomi silnik, zostanie przeniesiony do Kingdom Come, a Harold będzie mógł rozkoszować się świadomością, że jego kłopoty finansowe wkrótce się skończą. Zanim zwęglony szkielet Fernando w ogóle ostygnie, Columbo i Harold omawiają aspekty sprawy, które niepokoją detektywa. Zauważył kilka niezwykłych zadrapań na ziemi obok miejsca, w którym stał wałek Wielkiego Freda. Wydają się wskazywać obszar samochodu, w którym podłożono bombę, ale poza tym pozostają tajemnicą. Kiedy Harold próbuje szerzyć teorię, że za zbrodnię musi odpowiadać wynajęty zabójca ze względu na brak odcisków palców i zdolność sprawcy do ominięcia wszystkich urządzeń zabezpieczających posiadłość, Columbo nie jest przekonany. Równie dobrze mógł to być ktoś, kto znał dom na wylot. Oczywiście, takie zadrapania najprawdopodobniej zrobił ktoś, kto nosił buty z metalowymi zdobieniami na obcasie – zupełnie jak ulubione kowbojskie buty Harolda. Nie jest to rodzaj obuwia, jakie założyłby profesjonalista przygotowujący bombę samochodową, co oznacza, że ​​zabójcą jest prawdopodobnie ktoś bliski rodzinie, który zna się na terenie Wielkiego Freda. Wygląda na to, że Harold może być tym człowiekiem, prawda ? Jak można się spodziewać, Harold nie jest pod wrażeniem, gdy Columbo przedstawia mu te fakty, wściekając się, że detektyw zwrócił na niego uwagę, ponieważ jest łatwym celem. Następnie wymyka się na grzeszne popołudnie z Dolores do swojej rustykalnej chaty. Columbo dowiaduje się, że to Dolores znalazła ciało Harolda, kiedy wpadła, aby pomóc mu wyjść z kryzysowej sytuacji. Według emocjonalnej damy Harold otrzymał o północy telefon od Hackera, który przestraszył go na tyle, że zdecydował się wyjechać z miasta i udać się do Chicago pociągiem o 14:30. Dolores przyszła do niego o 10:30 z wystarczającą ilością pieniędzy, aby zapewnić mu zakwaterowanie na krótki czas – i znalazła go martwego. Aby się tego dowiedzieć, Columbo odwiedza Dolores w domu, rzekomo po to, aby pokazać jej dowody na taśmie wideo sugerujące, że Harold wiedział, że Rolls Royce wybuchnie po uruchomieniu silnika (oraz aby odebrać rzeczy osobiste, które Harold zostawił w jej domu), ale tak samo w celu sprawdzenia wiarygodności jej wcześniejszych wypowiedzi. Dlaczego Harold miałby łapać pociąg do Chicago o 14:30, skoro miał bilet na turniej pokerowy w Los Angeles tego wieczoru, pyta? Dlaczego miałby prosić ją o pieniądze, skoro miał 5000 dolarów w gotówce? Poruszona jego tokiem przesłuchań Dolores wyrzuca porucznika ze swojego domu. To metoda i szansa uwzględniona, ale Dolores żąda poznania motywów, jakie według Columbo kierują jej działania. „Może dlatego, że podejrzewał, że zabiłeś Wielkiego Freda” – spokojnie odpowiada porucznik. – I podejrzewam, że Harold miał rację. Columbo wzrusza ramionami, gdy poproszono go o udowodnienie tego. Nie musi udowadniać, że zabiła Wielkiego Freda, bo oskarża ją jedynie o zabicie Harolda. „Jedna ręka jest warta dwóch w buszu” – mówi, wskazując mocnym palcem sprawiedliwości na Dolores.  

Bogata MILF Lauren Staton urządza wystawną imprezę w swoim galaktycznym domu w Beverly Hills. Wśród gości jest jej obecny partner, utalentowany młody włoski hazardzista Nick Franco. Na ulicy krążą plotki, że wkrótce się pobiorą, ale Lauren najwyraźniej ma inne plany. W zmowie z tajemniczą kobietą , z którą rozmawia przez telefon, Lauren jest w trakcie planowania diabelskiego planu, który wkracza w życie, gdy Franco opuszcza imprezę. Twierdzi, że wybiera się na mecz pokera, ale w rzeczywistości spotyka się z młodszą kobietą, którą najwyraźniej niedawno mocno skaleczył w szyję. Twierdzi, że ją kocha, ale groźnie sugeruje, że musi uważać, aby nie miał powodu, by znów ją skrzywdzić. Nie trzeba być geniuszem, żeby domyślić się, że ta pokrzywdzona kobieta jest wspólnikiem Lauren w zbrodni, a przeczucie szybko się potwierdza, gdy dzwoni do Lauren i informuje ją, że ona i kochanek wracają do jego mieszkania po jakiś dziwak. Po spakowaniu torby z kocem elektrycznym i pistoletem Lauren (która udaje, że boli ją głowa w swoim pokoju, gdy na dole szaleje impreza) wymyka się im na spotkanie. Po powrocie do mieszkania z młodą brunetką Franco upuszcza klucze i ku swojej irytacji stwierdza, że ​​światło w salonie nie działa. Kiedy szuka kluczy, zostaje ostrzeżony o drugiej kobiecie, która czyha i wyłania się z drzwi w cienistym korytarzu. Ta sylwetka to Lauren, która wbija wyciszoną czapkę w zdradzieckie serce Franco i gorąco obejmuje swojego wspólnika. Zwłoki owinięto kocem elektrycznym, a Lauren odeszła, zostawiając młodszą kobietę na miejscu zdarzenia, aby wróciła do domu i uzyskała żelazne alibi. Udaje jej się to poprzez energiczną piosenkę śpiewaną wokół fortepianu i ogłaszanie, że magia aspiryny i odpoczynku wyleczyły ją z bólu głowy. Żaden z naładowanych energią gości nie mrugnął okiem. Jakiś czas później znów się przeprasza i wraca do apartamentowca Franco. W ramach oszustwa Lauren dzwoni do zarządcy budynku, pana Ruddicka, twierdząc, że zapomniała klucza. W tym samym czasie druga kobieta zdejmuje koc elektryczny z leżącego Franco. Gdy Lauren i Ruddick zbliżają się do mieszkania, Kobieta nr 2 (od teraz nazywana Lisą, więc nie muszę wymyślać dziesiątek pseudonimów, dopóki jej imię nie zostanie zidentyfikowane w dalszej części odcinka) strzela w powietrze z obecnie nie wyciszonej broni i ucieka przez ogrody przez drzwi tarasowe, pozostawiając Lauren udającą zrozpaczoną kochankę, pochylając się ze łzami w oczach nad zmarłym mężczyzną. Rozczochrany i na wpół ubrany porucznik Columbo należy do zespołu wysłanego w celu zbadania sprawy. Jego podwładni dali się nabrać na sztuczkę z kocem elektrycznym, haczyk, linkę i ciężarek! Wciąż ciepłe zwłoki Franco i słyszalny strzał wystarczą, aby przekonać ich, że rzeczywiście został zabity dokładnie w tym samym czasie, gdy Lauren i Ruddick dotarli do jego mieszkania. Brakuje części biżuterii zamordowanego, więc wygląda na to, że zaniepokojono złodzieja, który zabił Franco, a następnie uciekł w panice. Naturalnie Columbo szybko zauważa niespójności na miejscu zbrodni. Po pierwsze, dlaczego tacka na lód w lodówce z alkoholem jest pełna wody, a nie lodu? Zauważa również, że termostat jest podkręcony. To dziwne, bo był piękny, ciepły dzień, dopóki temperatura nie spadła po 22:00. Mówi się, że Franco był poza mieszkaniem między 14:00 a 2:00 w nocy. Kto podkręcił temperaturę? W tym momencie Columbo po raz pierwszy spotyka Lauren (zostaje ostrzeżony „jest nokautem” przez łypiącego wzrokiem kolegę), ale jedyną rzeczą godną uwagi jest to, że trzyma ona filiżankę z kawą, żeby ogrzać ręce, zamiast ją pić. Z takich dedukcyjnych żołędzi hoduje się dęby, chociaż jest jeszcze sporo do zrobienia, zanim porucznik będzie miał konkretny powód, by podejrzewać Lauren o udział w zabójstwie. Jednak rozmowa przeprowadzona następnego dnia w jej domu zwiększa jego podejrzenia, gdy przyznaje, że ma problemy z krążeniem. Nie ulega jednak jego przynętie, gdy wspomina, że ​​niektórzy goście narzekali, że podczas przyjęcia bolała ją głowa. Wniosek jest jasny: czas spędzony sam na sam dawał jej szansę na przebywanie z dala od obiektu, ale tę potencjalną skórkę od banana radzi sobie spokojnie. Porucznik później ponownie tropi Lauren, gdy ta kupuje buty, ale jego przesłuchanie na temat jej rozmów z Franco ponownie nie prowadzi do niczego innego, jak tylko do ustalenia, czy zmarły okłamał ją na temat swoich planów po imprezie. Zamiast tego Lauren idzie na przód, zalotnie zdejmując detektywowi krawat i wybierając inny, na co on niechętnie się zgadza. Odchodząc Columbo ostentacyjnie odwraca się, by powiedzieć Lauren, że nigdy by jej nie okłamał tak, jak zrobił to ten kretyn Franco – to pierwsza oznaka, że ​​nasz mężczyzna zaczyna interesować się czarującą blondynką bardziej niż zawodowo. Lauren to sprytne ciasteczko. Columbo może darzyć ją sympatią, ale mimo to zadaje kilka podchwytliwych pytań. Spotyka Lisę osobiście i ( w scenie ociekającej lesbijskimi nutami ) sugeruje młodszej kobiecie powrót do Rzymu, dopóki wszystko się nie wyjaśni. Lisa nie chce się na tym etapie wahać, więc oboje zgadzają się uważnie obserwować, jak potoczy się śledztwo. Następnie rozchodzą się, składając deklaracje miłości, tęskne spojrzenia i znaczące przytulanie czoła do czoła. Po powrocie do mieszkania Franco Columbo nadal skupia się na problemie z termostatem. Jego zdaniem można go było włączyć dopiero po godzinie 22:00 (kiedy zrobiło się chłodno) i przed 2 w nocy, kiedy znaleziono martwego Franco. Według słów Rileya Greenleafa 20 lat wcześniej Columbo musi odpowiedzieć na pytanie „ KTO? ” DLACZEGO? tej istotnej sprawy. Na szczęście jego uwagę odwraca stos rachunków Franco. W mieszkaniu jest ich kilkanaście, a rachunku za telefon nie ma . Z pewnych prac sierżanta Riley wynika, że ​​numer telefonu do mieszkania został w tajemniczy sposób odłączony 10 dni wcześniej. To kolejna zagadka, którą Columbo musi rozwiązać, więc udaje się do operatora telekomunikacyjnego po odpowiedzi. Pomocny urzędnik potwierdza, że ​​Franco zmienił numer 10 dni temu i rachunek został przekierowany na numer skrytki pocztowej zamiast na jego mieszkanie. Dlaczego ktoś miałby to zrobić, zastanawia się porucznik? Mimo to dowiaduje się, że pod nowy numer dzwoniono 12 razy w ciągu 10 dni tylko z jednego innego numeru – i podczas swojej pierwszej dużej przerwy wpada w ręce tajemniczego dzwoniącego.Jednak tożsamość rozmówcy nie została jeszcze ujawniona, ponieważ Columbo ponownie udaje się do dzielnicy handlowej, aby po raz kolejny grillować Lauren. Prosi ją o opinię na temat tego, dlaczego w noc zbrodni tacka ociekowa w lodówce u Franco mogła zostać napełniona wodą. Wygląda na to, że przed przybyciem Lauren o 2 w nocy wyłączono prąd. Dlaczego ktoś miałby to w ogóle wyłączyć? W tym momencie Lauren robi to, co zrobiliby wszyscy szanujący się klienci Beverly Hills po tak rygorystycznym przesłuchaniu: przymierza kapelusze dla odwrócenia uwagi, po czym sugeruje, że sprzątaczka prawdopodobnie przez pomyłkę wyłączyła lodówkę. Uśmiechnięty Columbo akceptuje jej pomysł. Sprawy przybierają teraz kokieteryjny obrót, gdy Lauren wzywa Columbo, aby obejrzał sukienkę, na którą ma oko. Kiedy on przygląda się bliżej kwiatowemu wzorowi na jego ramieniu, ona dmucha mu w ucho, a następnie całuje jego usta! „Byłbyś bardzo zły, gdybym zrobił to jeszcze raz?” – pyta zaskoczonego porucznika. „Zrób to jeszcze raz, dam ci znać” – śmieje się.  Zamiast rozpływać się w kałuży zawstydzenia z powodu nieproszonego uczucia ze strony kobiety innej niż pani Columbo, nasz mężczyzna jest w stanie oderwać myśli od rynsztoka i pracy. Szuka informacji na temat jej ruchów poprzedniej nocy. Dlaczego nie zadzwoniła do mieszkania Franco, kiedy przyjechała ? Ponieważ zobaczyła, że ​​jego samochodu tam nie ma i zaparkował na jego miejscu. Jeśli Franco wiedział, że tam jest, kiedy wracał, ze względu na obecność jej samochodu, dlaczego zadał sobie trud wejścia do środka z kluczykami? Pewnie zadzwonił i nie otrzymał odpowiedzi, bo byłam u zarządcy mieszkania – odpowiada. Ale ten dźwięk zaalarmowałby złodziei, którzy uciekliby, zanim on wszedł ! Propozycje Lauren są pełne dziur jak podziurawione kulami zwłoki, ale Columbo nie ma powodu, aby ją dalej przetrzymywać i pozwala jej odejść, po tym jak zgodził się spotkać z nią na randce o 20:00. Popołudnie spędza na poważnej pracy w policji, obserwując mieszkanie Lisy, dopóki nie wyjdzie, po czym wchodzi do niego przez pozornie otwarte drzwi wejściowe . Szperając w jej szufladach, znajduje zdjęcie Lisy przytulającej szczeniaka, które wkłada do kieszeni, gdy dramatyczna muzyka wyznacza nowy, wymowny dowód! To odkrycie pobudza Columbo do działania. Ponownie odwiedza Lauren w domu, zostawiając jej prezent w postaci kwiatów, ale także robiąc ukradkowe zdjęcie jej istniejącego zdjęcia (na zdjęciu poniżej), które podziwiał wcześniej. Wygląda na to, że ten chytry stary pies znów robi swoje zwykłe sztuczki… Tak czy inaczej, oboje idą na randkę, zadawane i omijane są obowiązkowe już pytania w sprawie, następuje wymiana pocałunków i zanim można powiedzieć: „Pani Columbo płacze w domu ”, porucznik wyglądający na winnego wyciera ślady szminki ze swoich twarz w łazience Barney's Beanery. Co się wydarzyło w międzyczasie? Nie chcemy wiedzieć . Tymczasem Lauren wykonuje swój milionowy telefon w tym odcinku, aby poinformować Lisę o swoich postępach w mydleniu oczu niezwykle otwartym oczom Columbo. Po raz pierwszy Lauren jest zaniepokojona. Columbo dał jasno do zrozumienia, kiedy według niego była w mieszkaniu Franco wcześniej, niż twierdził, i że to ona podkręciła ogrzewanie. Dopóki nie wie o istnieniu Lisy, wszystko jest jasne, ale ze względów bezpieczeństwa Lisa zgadza się wrócić do Rzymu jak najszybciej. Po powrocie do Barney's Columbo ubolewa, że ​​ze względu na skąpe dowody będzie potrzebował przyznania się do winy, aby zakończyć sprawę. Przyznaje również, że według niego Lauren zabiła Franco, ale widzi w niej wrodzoną dobroć, która nie pozwala na popełnienie morderstwa. To wyczerpująca emocjonalnie sprawa, która wyczerpuje go do granic możliwości. Jednak następnego dnia zdaje sobie sprawę z jednego kłopotliwego aspektu. Z pomocą sprzątaczki Franco dowiaduje się, że lodówka z alkoholem była podłączona do tego samego wyłącznika, który sterował oświetleniem w salonie. Ktoś celowo wyłączył to w noc zabójstwa – najprawdopodobniej ta sama osoba, która podkręciła termostat. Informacje te są jednak przydatne tylko do pewnego momentu. Columbo wciąż nie ma pojęcia o wielu kluczowych sprawach. Przyznaje się do tego Lauren, gdy duet spotyka się na drugiej randce – tym razem w Barney's Beanery. Wesoły wieczór kończy się jednak kwaśno, gdy czuje się urażona jego pytaniami o zainteresowanie nią Franco. Słyszał, że Franco był „wiadrem szumowin”, którego celem były starsze kobiety ze względu na ich bogactwo. Nie będzie rozmawiać o tym aspekcie związku, ale jasne jest, że Columbo trafił w czuły punkt. Uderzy też w kolejnego, wprowadzając w życie ostatni etap swojego planu. Wzywając Lauren do centrum, Columbo ustawia jej zegarek przez dwukierunkowe lustro, podczas gdy Lisa jest agresywnie przesłuchiwana przez porywczych detektywów. Oskarżają ją o kłamstwo, że nie zna Nicka Franco, i przedstawiają rachunek telefoniczny, na którym widać kilkanaście połączeń z jej mieszkania do jego, doprowadzając biedną owieczkę do łez. Columbo pyta wprost, czy Lauren zna Lisę. Kiedy ona nie odpowiada, robi kilka powiększeń: jedno przedstawia Lisę przytulającą szczeniaka, drugie przedstawiające Lauren przyjmującą pozę, siedząc na krześle. Na obu zdjęciach widać wyraźnie rzeźbione krzesło. Na pewno się znają. Maskarada upadła, Lauren pyta, czy Columbo może rozwiązać sprawę bez spowiedzi. Nie może. Czy detektyw zrobiłby wszystko, żeby ją skrzywdzić, gdyby oznaczało to zamknięcie sprawy? Znowu nie. „Więc wypuść tę dziewczynę” – błaga Lauren. W tym momencie Columbo wchodzi do pokoju przesłuchań, zwalnia innych gliniarzy i wyprowadza Lisę z budynku. Sugeruje, aby Lisa skorzystała z pierwszego dostępnego lotu z powrotem do Europy i wypuściła ją, mówiąc jej, że „Lauren chce, żeby tak było”. Lauren należycie podpisuje zeznanie, w którym przyznaje się do zabicia Franco. Dopiero wtedy odkrywa, że ​​Lisa jest jej córką ! Franco romansował z Lisą we Włoszech i udał się do Los Angeles, aby potajemnie uwieść Lauren, gdy usłyszała o jej wielkim bogactwie. Kiedy Lisa dowiedziała się, że Franco odgrywa zarówno matkę, jak i córkę, poleciała do Los Angeles i skonfrontowała się z nim. Pobił ją, udusił i podciął brzytwą szyję, twierdząc, że ją zabije, jeśli powiadomi Lauren o swoich zamiarach. „Ale najpierw go zabiliśmy” – stwierdza Lauren, a na jej twarzy widać żelazną determinację. Chociaż Lauren zostaje aresztowana, Columbo ukrywa zaangażowanie Lisy. Kiedy później tego wieczoru przeżuwa tłuszcz z Barneyem, detektyw symbolicznie daje mu krawat Lauren, aby przekazał go siostrzeńcowi przed ceremonią ukończenia szkoły. Zrywa z nią wszelkie więzi. Barney pyta, jak Columbo mógł zamknąć Lauren, biorąc pod uwagę jego uczucia do niej. „Kto powiedział, że coś do niej czuję?” – pyta Kolumb. „Wierzysz we wszystko, co mówi ci policjant, jesteś cholernym głupcem”. Należycie wychodzi, aby zabrać panią Columbo na zwyczajową czwartkową randkę przy kręglach, gdy pojawią się napisy końcowe…

Zaintrygowani Columbo i Brown zgadzają się pomóc Krutchowi w jego próbie odkrycia skradzionych pieniędzy i przeszukania mieszkania zmarłego mężczyzny, którego znaleziono ściskającego fragment zdjęcia. Ukryci w oprawie oświetleniowej, znajdują trzeci element układanki. Ponieważ fabuła gęstnieje tak szybko, jak gulasz ze skrobi kukurydzianej, kapitan policji pozwala Columbo działać pod przykrywką, aby nakłonić przestępcę zawodowego Mo Weinberga (inne nazwisko na liście) w celu uzyskania dalszych informacji. Po badaniu kontrolnym Columbo leży w łóżku w szpitalu. Nie wolno wykonywać żadnych rozmów telefonicznych, a pielęgniarka kradnie mu spodnie , żeby nie mógł uciec pieszo! Tymczasem Brown odkrywa więcej, niż się spodziewał, gdy dociera do Weinberga. Zdemolowano także jego mieszkanie, a sam mężczyzna leży martwy z raną postrzałową górnej części klatki piersiowej. W rezultacie Krutch staje się teraz głównym podejrzanym, ponieważ wiedział, gdzie ukryli się zarówno Columbo, jak i Weinberg. Brown wyciąga Columbo ze szpitala (zapewniając mu spodnie w stylu MC Hammera, w których może uciec), a para podbiega, aby zakłócić sen Krutcha. Przejdź do innego obskurnego apartamentowca w centrum miasta. Jest to dom prostytutki na pół etatu (i pijącej na pełny etat) Dorothei McNally, szóstej z siedmiu nazwisk na liście. Okazuje się, że siostrzeniec dał jej kawałek układanki tuż przed tym, jak zginął podczas pracy w banku. Za pomocą pochlebstw i banknotów 20-dolarowych Columbo zdobywa swój kawałek ( fragment układanki , ty obrzydliwa bestio!). Ale zrozum to , Dorothea ma drugi kawałek , którego nie pamięta, a który wysłał jej nieżyjący już Derrick Combs – siódme nazwisko na tej liście ginących. Tak się składa, że ​​Suzie jest już w komendzie policji, w innym pokoju przesłuchań, więc Columbo i Krutch podchodzą do niej. Potwierdza, że ​​była z nim przez cały niedzielny wieczór, chodziła do kina, a potem uprawiała słodką, słodką miłość od około północy do 2:30 w nocy! Geraldine została zamordowana pomiędzy 23:30 a 3:00 w nocy. Jeśli Suzie mówi prawdę o nieprawdopodobnej sile kochanka, Krutch jest niewinnym człowiekiem. 

Tymczasem po drugiej stronie miasta Cathleen i Clifford znoszą swoją obecność na weselu, kiedy ona wymawia się, by zaczerpnąć świeżego powietrza. Ta przebiegła dama tak naprawdę zbiera puszkę kociej sierści, którą kochanek Kinsley wrzucił do swojego samochodu, zanim zniknął w nocy. Po powrocie do środka Cathleen przekonuje Clifforda, aby zatańczył powoli i dyskretnie pociera tył kurtki kocimi włosami i włóknami dywanu, wykonując manewr, dzięki któremu jej porywczy mąż znajdzie się na miejscu zabójstwa Seltzera. Dumny południowiec zupełnie nie przejmuje się śmiercią Seltzera, wręcz twierdząc, że jest to „najlepsza wiadomość, jaką słyszałem od długiego czasu”. Ale uśmiech szybko znika z jego twarzy, gdy Columbo wypytuje go o miejsce pobytu w czasie zabójstwa. Clifford wyjaśnia, że ​​było to w drodze, chociaż po drodze zatrzymał się w sklepie spożywczym, żeby kupić pastylki do ssania na gardło. Jego nastrój jeszcze bardziej się pogarsza, gdy Columbo prosi o pokazanie swojej broni. Po sprawdzeniu szuflady biurka widać, że pistoletu nie ma! Ognisty Clifford jest już między młotem a kowadłem. Podczas gdy Kinsley bada cygaro w laboratorium, Columbo ponownie odwiedza swojego głównego podejrzanego. Szczęśliwie detektywowi udaje się włożyć do kieszeni niedopałek cygara z popielniczki Clifforda, co z pewnością będzie mu później bardzo potrzebne . Tymczasem Kinsley udowadnia, że ​​cygaro znalezione na miejscu zbrodni jest tego samego rodzaju, którego palił Clifford, co umożliwiło policji Los Angeles uzyskanie nakazu przeszukania całej posiadłości. Jednym z najważniejszych skonfiskowanych przedmiotów jest garnitur, który Clifford miał na sobie na weselu – wraz z milionami kocich włosów. Wydaje się całkowicie jasne, że Clifford był w domu Seltzera. Dla uśmiechniętej Cathleen sytuacja wygląda całkiem różowo! Następnego ranka Columbo spotyka się z Kinsleyem w budynku sądu karnego, gdzie ten jest zdumiony, gdy dowiaduje się, że sprawa przeciwko Cliffordowi ma zostać oddalona. Columbo robi dodatkowe zdjęcia ślubne, na których widać sierść kota na plecach Clifforda o 20:30 w noc zabójstwa Seltzera, ale nie ma ich na plecach o 19:00, gdy stał i rozmawiał z innym gościem przed kościołem. Clifforda nie można już odnaleźć na miejscu zbrodni. Zamiast tego wygląda na to, że wrobiła go żona, zarzucając mu kocie sierść na marynarkę. 

Po tym, jak o włos uniknął przejścia przez swoją asystentkę Ritę, Prince przyłącza się do zgromadzenia na pogrzebie w Houston. Gdy żałobnicy bezpiecznie opuszczą teren, Prince wkracza do akcji. Zamienia zwłoki Verity na Houston i spala ją w jego miejsce – zabierając jej torebkę, kolczyki i buty do późniejszego wykorzystania w swoim niegodziwym planie. Kiedy Verity zamieniła się w popiół, Prince przekazuje je wdowie po Houston, Liz, która nielegalnie rozrzuca je helikopterem nad znakiem Hollywood, wierząc, że są to ostatnie doczesne szczątki jej zmarłego męża. Columbo dowiaduje się, dokąd Verity poszła na pogrzeb Chucka Houstona, więc udaje się tam, aby zadać kilka pytań. Tymczasem Prince znalazł sposób na pozbycie się ciała Houston bez podnoszenia brwi. Niedawno owdowiała pani Lerby (Grace z Wolnego dnia Ferrisa Buellera !) nienawidzi swojego męża i miała wkrótce uzyskać rozwód. Wysadził się w wyniku eksplozji kotła gazowego i jego żony nie obchodzi, co się z nim stanie. Prince w zamyśleniu proponuje kremację szczątków pana Lerby'ego, a jego prochy zostaną umieszczone w urnie i rozrzucone nad oceanem. Jest to korzystne dla wszystkich – szczególnie dla Erica Prince’a! Liz jest w stanie dostarczyć Columbo dalszych cennych informacji na temat śladów szminki. Przygotowując miejsce zbrodni, Prince napełnił stojącą na biurku Verity szklankę szkockiej, na której brzegu był wyraźnie widoczny ślad szminki. Jednak porównując plamę ze szminki z chusteczki z pogrzebu w Houston ze szkłem, Liz jest nieugięta: te dwa odcienie wyraźnie się różnią. Dlaczego Verity miałaby założyć na pogrzeb jeden odcień szminki, a potem wrócić do domu, zdjąć kolczyki i buty i zastosować inną szminkę? Ostatnie pytanie, jakie Columbo zadaje obu parom, dotyczy tego, czy rozpoznają bramę na fotografii Verity. Wiemy , że Prince wie, że jest to dom Dorothei Page, ale rozsądnie zachowuje spokój. Tropiąc Prince'a aż do ceremonii wręczenia nagród Dyrektorowi Pogrzebowemu Roku (gdzie właśnie otrzymał tytuł Człowieka Roku), Columbo przekazuje informacje swojemu podejrzanemu. Prince opowiada o dniu śmierci Dorothei Page i o tym, jak według policji przy jej zwłokach pozostawiono diamentowy naszyjnik, gdy dostarczono mu go do kostnicy. Twierdzi, że nie było żadnego naszyjnika, a policyjne przeszukanie lokalu nie pozwoliło na jego odnalezienie. Columbo każe także Princeowi wysłuchać krótkiego fragmentu z dyktafonu Verity, który wspomina o „makabrycznych przedsięwzięciach na Sunset Boulevard” w związku z jej nadchodzącym programem. Czy planowała oskarżyć Prince'a o kradzież naszyjnika w telewizji na żywo? Prince drwi z tej sugestii. Columbo uziemił helikopter Lerby przelatujący nad oceanem. Zmusza pilota do oddania mu wciąż pełnej urny i zaczyna pełną parą Sherlock, odgrywając ekscytującą demonstrację, która jego zdaniem udowodni, że Prince nie dokonał kremacji Chucka Houstona, jak twierdził w dniu zaginięcia Verity Chandler. Aby udowodnić swoją rację, Columbo potrząsa urną Lerby, co powoduje wyraźną grzechotkę. Łowiąc w urnie, detektyw usuwa poskręcany kawałek metalu – odłamek, który, jak wykażą prześwietlenia rentgenowskie, znajdował się w nodze Chucka Houstona od czasów drugiej wojny światowej. 

Impresario rave z Warehouse, Justin Price, wkrótce wejdzie do głównego nurtu. Zdobył fundusze na swój nowy, błyskotliwy klub nocny Bait dzięki nieuczciwie zdobytym zyskom partnera biznesowego – i zięcia szefa mafii – Tony’ego Galpera. Za 36 godzin pieniądze Tony'ego trafią na konto bankowe Justina, a jego bilet do sławy zostanie anulowany. Naturalnie, nie wszystko idzie zgodnie z planem. Będąc w mieście, Tony postanawia odwiedzić niezwykle gorącą byłą żonę Vanessę, ale kiedy odkrywa, że ​​ona i Justin są teraz parą, wpada we wściekłość. Cały świat wygląda na to, że ofiarą odcinka będzie Vanessa, ale nie! Odpiera zaloty Tony'ego i odpycha go, przez co drań spada do tyłu na jej stolik do kawy. Nie był to cios na skalę detektywa Brimmera, ale mimo to delikatny upadek spowodował WYGIĘCIE Tony'ego! To zła wiadomość dla Vanessy, która boi się odwetu tłumu, ale także dla Justina, który wie, że jego marzenia o prowadzeniu najmodniejszej sali tanecznej w Los Angeles skończą się, jeśli śmierć Tony'ego wyjdzie na jaw. Kochankowie obmyślają plan ukrycia śmierci Tony’ego przed całym światem. Nie widzimy, co robią z ciałem, ale Justin kradnie Tony'emu kartę hotelową i wypożycza kluczyki do samochodu, a gdy tylko gotówka trafi na jego konto bankowe, 36 godzin później, on i Vanessa rozpoczynają „Operację ukrywania” . Justin zakrada się do apartamentu hotelowego Tony'ego i sprawia, że ​​miejsce wygląda na używane, marszcząc prześcieradła, zwilżając ręczniki itp., a następnie wymeldowuje się, dzwoniąc do holu i zostawiając kartę-klucz na stole w apartamencie. Następnie podrzuca wypożyczony przez Tony'ego samochód dla chorego i zostawia kluczyki w zewnętrznej skrzynce wrzutowej, aby uniknąć kontaktu z jakimkolwiek personelem. Vanessa jest tam, aby go odebrać i oboje wtapiają się w ruch uliczny w Los Angeles, jakby nic się nie stało. Niezła robota, zespół! Niestety, duet nie może długo cieszyć się sukcesem. Tej nocy Vanessa odbiera TAJEMNICZNY TELEFON od złowrogiego faceta, który twierdzi, że wie, że zabiła Tony'ego. W panice dzwoni do Justina – w chwili, gdy on otrzymuje e-mail od niesławnej (i zadłużonej) fotoreporterki Linwooda Cobena, który jakimś cudem ma zdjęcia kłótni Vanessy z Tonym i późniejszego sprzątania jej i Justina. Wydawcy! Justin organizuje spotkanie z Cobenem, który mówi mu, że może mieć negatywy i wszystkie odbitki za książęcą sumę 250 000 dolarów. Wydaje się, że Justin niechętnie akceptuje warunki i oboje zgadzają się spotkać ponownie za dwie godziny w obskurnym biurze-mieszkaniu Cobena. „I zabierz ze sobą dziewczynę – zapewnię jej dobrą zabawę” – śmieje się podły Coben, gdy Justin wybiega. Tak się składa, że ​​Justin zabierze ze sobą dziewczynę, ale będzie to kierowca ucieczki Vanessa, a nie dama o luźnych zasadach, jakiej oczekuje Coben. Slimeball przepłukał gardło płynem do płukania ust i przyciął włosy w nosie, przygotowując się do zabiegania o względy dziewki, i jest rozczarowany, gdy otwiera drzwi swojego mieszkania i zastaje tam samego Justina. Najpierw interesy, potem dziewczyna – mówi Justin, wręczając Cobenowi plecak rzekomo pełen gotówki. Coben odwraca obciążające zdjęcia i negatywy, zanim rozpakuje plecak. Jednak zamiast stosów łupów jest tam pełno pociętych ulotek o klubach nocnych! Kiedy Coben jest rozproszony, Justin owija sznur wokół szyi wroga i ostatecznie go pokonuje po długiej i (jak na standardy Columbo ) raczej makabrycznej bójce. Kiedy Coben jest zimny, pozornie martwy jak dodo i teraz przywiązany do kaloryfera, Justin jest o krok od kolejnej muchy w przysłowiowej maści . Otrzymuje wiadomość na pager wzywającą go do zajęcia się sytuacją awaryjną przed drzwiami wejściowymi klubu magazynowego, którym powinien zarządzać! Działając szybko, wyciąga kilka dodatkowych zdjęć Vanessy z szafki na dokumenty Cobena, wyrywa notatkę ze wskazówkami dojazdu do swojego klubu z kalendarza na biurku Cobena i wpisuje fałszywy list pożegnalny na komputerze ofiary. Zanim jednak będzie mógł odejść, przeżywa kolejny szok. Coben nie umarł! Niezdarny dziennikarz z trudem wstaje, ale zanim zdąży krzyknąć o pomoc, Justin odpycha go od okna – szyja Cobena pęka, gdy linka przywiązująca go do kaloryfera napina się. Sam grzejnik natychmiast podąża za nim, powodując niezły hałas, po czym Justin podbiega do Vanessy i namawia ją, aby wcisnęła pedał gazu, zanim cała okolica się pobudzi. Kiedy bezpiecznie wraca do klubu, Justin musi poradzić sobie z załogą karetki pogotowia, która przybyła na ratunek odwodnionemu nieletniemu raverowi. Bramkarz klubowy Julius jest wściekły, że Justinowi tak długo zajęło udzielenie odpowiedzi na wezwanie na pager (około 15 minut), ale wygląda na to, że Justinowi i tak udałoby się uniknąć morderstwa. Następnego ranka porucznik Columbo jest jednym z funkcjonariuszy LAPD prowadzących dochodzenie w sprawie rzekomego samobójstwa Linwooda Cobena. I to Columbo od razu zauważa małe rzeczy, które wskazują na możliwość morderstwa w najbardziej podły sposób. Wyczuwa zapach płynu do płukania ust na zmarłym mężczyźnie, a po zdjęciu buta i skarpetki zwłokom stwierdza, że ​​właśnie obciął sobie paznokcie u nóg. Szperając w łazience zmarłego, porucznik znajduje w toalecie otwartą butelkę płynu do płukania ust i obcięte paznokcie – jedną z nich usuwa gołą ręką! Dlaczego mężczyzna myślący o samobójstwie miałby zawracać sobie głowę obcięciem paznokci u nóg i odświeżeniem oddechu? Wygląda raczej, jakby przygotowywał się do zabawiania gorącej seniority , niż rzucił się do Kingdom Come. List samobójczy daje Columbo kolejny powód do podejrzeń. Odciski palców Cobena znajdują się na większości klawiszy, ale ich nie widać na literze „I” ani „E”. W liście samobójczym oba listy znajdują się wielokrotnie, co doprowadziło Columbo do przekonania, że ​​został napisany na maszynie przez nieznanego napastnika w rękawiczkach, którego wielokrotne użycie dwóch kluczy zatarło z nich odciski palców Cobena. „To nie jest samobójstwo” – Columbo z przekonaniem wyraża opinię koledze z CSI. „Ale jest tam jakiś facet, który chce, żebym tak myślał, i to właśnie go będę szukać ”. Używając odwiecznej sztuczki detektywistycznej polegającej na pocieraniu ołówkiem czystą kartkę papieru, aby odsłonić wiadomość zapisaną na brakującej kartce nad nią, Columbo zdobywa wskazówki dojazdu do klubu magazynowego Justina, które Coben zanotował w swoim kalendarzu na biurku. Nie ma tam teraz zbyt wiele ruchu, tylko kilka lasek wciąż tańczy do ostatnich resztek ciasteczek disco, ale Columbo znajduje ulotkę informującą o nowym klubie Justina Bait, co wysyła go na kurs kolizyjny z morderczym majordomusem muzycznym. Kiedy się spotykają, Justin odgrywa fakt, że Coben był zadłużonym robakiem, który miał już na swoim koncie próbę samobójczą. Na tym etapie nic nie wzbudziło podejrzeń Columbo, chociaż zauważa, że ​​podczas ich krótkiego wywiadu dwukrotnie wspomniano o Justinie – fakt ten zostanie przemilczany do późniejszego wykorzystania. Stroną była oczywiście Vanessa, która w domu wciąż gotuje się ze stresu. Szukając informacji na temat tego, kto może chcieć wkurzyć Cobena, Columbo odwiedza jednego z tabloidów, dla którego pracował, i dowiaduje się, że przeciwko niemu toczą się dwa procesy sądowe i że jest nierzetelnym pijakiem, wobec którego redaktorzy dwa razy zastanawiali się nad zatrudnieniem. „Linwood miał wielu wrogów” – mówi porucznikowi redaktor magazynu. „Jestem pewien, że w tym mieście jest więcej niż garstka ludzi, którzy chcieliby jego śmierci”. Następny przystanek detektywa to załoga ambulansu, która odebrała odwodnionego młodzieńca z klubu Justina w noc śmierci Cobena. Tam Columbo dowiaduje się, że Justinowi zajęło 15 minut, aby odpowiedzieć na wezwanie z pagera i że wszystko to wydarzyło się mniej więcej w tym samym czasie, gdy Coben prawdopodobnie został zabity. Pewnie, że to niewiele, ale Justin będzie miał trochę do wyjaśnienia. Porucznik natychmiast udaje się na spotkanie z Justinem, próbując „powiązać te luźne końce” – co jest głównym z nich, dlaczego tak długo zajęło mu przystąpienie do działania po wezwaniu alarmowym portiera klubu. To był prosty przypadek wyczerpanych baterii, Justin odpowiada. Ale podczas naszego porannego spotkania twój sygnalizator działał prawidłowo, odpowiada Columbo. To dlatego, że trzymam w samochodzie części zamienne – wyjaśnia niewzruszony showman – i wymieniałem je od czasu do czasu. To miła, krótka wymiana zdań, podczas której obaj mężczyźni zyskują wgląd w siebie nawzajem. Justin jest szybki i przekonujący pod presją. Mimo to Columbo stanowi zagrożenie, które należy traktować poważnie – mimo to jasnoróżowe boa z piór (przystrojone na nim przez młodego imprezowicza). Węsząc na miejscu zbrodni, Columbo ma szczęście usłyszeć wiadomość na automatycznej sekretarce pozostawioną Cobenowi przez Seana Jarvisa, który chce trochę pieniędzy, które mu się należą. Porucznik kieruje się w stronę zagrody Jarvisa i odkrywa niemałą ciekawostkę: Coben wykorzystał drzewo w ogrodzie Jarvisa, aby zyskać punkt obserwacyjny, z którego mógł zrobić zdjęcia sąsiedniej posiadłości – a ta posiadłość należy do Vanessy Farrow! Columbo kieruje się prosto tam, żeby wypytywać Vanessę o Cobena. Przyznaje, że o nim słyszała, ale twierdzi, że nie jest na tyle popularna, aby być celem. Jak zawsze bystry Columbo zauważa w dywanie wgłębienia, które sugerują, że większy stolik kawowy został niedawno zastąpiony mniej solidnym, obecnie wystawionym. Kto wie, co to może oznaczać, ale te małe rzeczy zdecydowanie zaczynają się układać. Teraz, gdy wie o zainteresowaniu Cobena Vanessą, Columbo wraca do biura zmarłego i szpera w swojej szafce na dokumenty. Istnieje plik dotyczący Vanessy, zawierający kilka podfolderów ze zdjęciami, wszystkie oznaczone datami . Co dziwne, akta z 22 czerwca (ostatni dzień życia Cobena) są puste! Odkrywa także dokumenty prawne, z których wynika, że ​​Vanessa rozwiodła się z Tonym Galperem zaledwie cztery miesiące wcześniej. Wstrząśnięta spotkaniem Vanessa organizuje spotkanie z Justinem. Jest nieugięty, że muszą zachować dystans, aby Columbo nie nawiązał między nimi kontaktu. Coraz częściej wygląda jak słabe ogniwo w łańcuchu. Tymczasem Columbo w siedzibie głównej Los Angeles doświadcza kolejnego szczęśliwego zbiegu okoliczności, gdy podsłuchuje, jak inny gliniarz wspomina o zaginionej osobie o imieniu Tony Galper. To dzwoni w głowie porucznika niczym papier rozwodowy , więc wraca do Cobena ( znowu ), aby zajrzeć do szafki na dokumenty. Istnieją akta dotyczące Galpera (syna znanego Moba Dona „Joeya G”), które zawierają kilka datowanych kopert ze zdjęciami. Podobnie jak w przypadku Vanessy, akta z 22 czerwca są puste. Okazuje się, że Coben prowadził dochodzenie w sprawie Galpera w nadziei, że zdobędzie jakąś informację, ale robiąc to, rozgniewał tłum. Przed śmiercią Coben otrzymał przez przednią szybę swojego samochodu ceglastą i groźną wiadomość. Może jednak padł ofiarą ataku tłumu? Z pewnością istnieje uzasadniony powód, aby dalej nękać Vanessę i przez przypadek lub za sprawą Columbo wpada na nią w sklepie z modą. Twierdzi, że nie widziała swojego byłego męża od miesięcy, ale niepokoi ją sposób przesłuchania, zwłaszcza gdy pyta się ją, co robiła w noc śmierci Cobena. Ona nie ma alibi. Chcąc prześledzić ruchy Galpera, Columbo odwiedza wypożyczalnię samochodów i odkrywa (ku swemu widocznemu zdumieniu), że klienci nie muszą już podpisywać dokumentów przy zwrocie samochodu. Mogą po prostu zostawić klucze i uciec. Podobnie w hotelu Galpera mógł się wymeldować bez podpisywania czegokolwiek. Oznacza to, że oszust mógł z łatwością udawać Galpera i nikt nie byłby mądrzejszy. To przeczucie nasila się, gdy Columbo dowiaduje się od pokojówki, że Galper ( hm ) rutynowo pomijał miskę podczas oddawania moczu i spryskał podłogę w łazience. Pokojówka zauważyła, że ​​tego nie zrobił, tylko wtedy, gdy się wymeldował. Dla wybitnego detektywa może to oznaczać tylko jedną z dwóch rzeczy: albo Galper uporządkował swoje błazeństwa (mało prawdopodobne), albo w ogóle go tam nie było rankiem w dniu rzekomego wymeldowania . Następnie Columbo spotyka Freddiego, posłańca mafii, który jest bardzo zainteresowany śledztwem porucznika. Podejrzewają nieuczciwą grę i zamrażali oczekujące inwestycje Galpera. Co dziwne, ostatnią inwestycją, która została rozliczona przed zniknięciem Galpera, była jego płatność na rzecz klubu nocnego Justin's Bait. Nagle Columbo ma łącze, którego potrzebuje, aby połączyć Justina z Vanessą. Wpadając do klubu, Columbo daje Justinowi znać, że prowadzi teraz śledztwo w sprawie zniknięcia Galpera i morderstwa Cobena. Wychodząc, zauważa kilka nowych akwariów wypełnionych karpami koi , które Justin umieścił na parkiecie. Uroczy element doświadczenia hip rave czy oznaka zaangażowania w nieczystą grę? Ty decydujesz … Columbo pozostaje teraz tylko udowodnić swoje podejrzenia, że ​​Vanessa i Justin są partnerami w zbrodni. Składa jej wizytę i przegląda bilingi rozmów, z których wynika, że ​​wielokrotnie kontaktowała się z pagerem Justina – w tym kilka razy rano, gdy znaleziono martwego Cobena. Jak można się było spodziewać, Vanessa wkrótce wpadnie w zawroty głowy. Dzwoni do Justina z automatu telefonicznego, żądając natychmiastowego spotkania z nim. On, bliski otwarcia po raz pierwszy drzwi Bait, odmawia. Ona i tak tam zmierza. Justin nie jest szczęśliwy, że widzi Vanessę, a jeszcze mniej szczęśliwy, gdy odkrywa, że ​​Columbo ma listę wszystkich razy, kiedy do niego wysyłała wiadomości. Wyluzuj, kochanie , Justin nalega. Bez ciała Galpera nie ma co rozstrzygać i nie ma mowy, żeby Galper pojawił się ponownie, więc jeśli zachowają spokój, wszystko będzie jasne. W tym momencie dudniąca muzyka house zostaje nagle uciszona. A kto powinien za tym stać, jeśli nie porucznik Columbo? Ma nakaz przeszukania tego miejsca w poszukiwaniu ciała Tony'ego Galpera i przedstawia swoją sprawę przeciwko Justinowi i Vanessie przed oceanem świadków, którzy prawdopodobnie łykali pigułki. Co ciekawe, akwaria wypełnione karpami koi, które podziwiał wcześniej, wywołały u dobrego porucznika moment olśnienia. Zauważył, że w jednym ze zbiorników było mniej ryb niż w pozostałych. A ponieważ jego siostrzeniec pracuje w SeaWorld, Columbo wie, że w zbiorniku wymagana jest minimalna ilość wody na centymetr przetrzymywanych w nim ryb. Pomiar głębokości dwóch zbiorników ujawnia wymowny znak. Zbiornik z 14 rybami ma około czterech stóp głębokości. Ten, w którym jest tylko dziewięć ryb, ma niecałe trzy stopy głębokości. Dlaczego ten konkretny zbiornik jest płytszy od pozostałych? Wkrótce się tego dowiemy, gdy Columbo wezwie kolegę, aby przeskanował czołg radarem penetrującym ziemię. Obraz ze skanu jest wyświetlany na dużych ekranach za kabiną DJ-a. Kiedy powoli się oddala, widać wyraźny kształt ludzkiej postaci. To Tony Galper, który niemal dosłownie sypia z rybami. „To miejsce naprawdę mogło być czymś. Szkoda… – mówi Columbo, gdy inni funkcjonariusze podchodzą, by zakuć Justina i Vanessę w kajdanki. Columbo maszeruje po zapełnionym parkiecie jak szef , zatrzymując się na chwilę w wejściu, aby przyjąć podziękowania od mafijnego chłopca Freddiego, zanim po raz ostatni pojawią się napisy końcowe …

Na koniec, chciałabym polecić wszystkim widzom, zarówno tym młodym, jak i starszym, serial pt." Columbo". Uważam, że każdy powinien raz na jakiś czas, spędzić parę chwil na intelektualnej rozrywce, a ten serial bez wątpienia nią jest. Ale ostrzegam wyznaję jedną zasadę: "Kryminały bawią tylko raz. Można do nich wracać po dłuższym czasie". I tak jest właśnie w przypadku Columbo. Jaka frajda kolejny raz oglądać odcinki wiedząc, w jaki sposób Columbo dorwie mordercę? Domyśliliście się, co nie?