Iskry w mojej głowie - Elle McNicoll

 

Addie ma czasem ochotę schować się przed całym światem. Ale żeby coś zmienić, musi się z nim zmierzyć – chociaż jest tylko autystyczną jedenastolatką. Poruszająca opowieść o odmienności, która bywa przeszkodą, ale może też dać niezwykłą moc.

Addie odbiera rzeczywistość mocniej niż inni. Poza tym fascynują ją rekiny, uwielbia pisać i poznawać nowe słowa, a gdy coś ją zaciekawi, czyta wszystko, co może na ten temat znaleźć. Kiedy dowiaduje się, że w jej małym szkockim miasteczku odbywały się kiedyś okrutne procesy czarownic, nie potrafi o nich zapomnieć.

Jak przekonać mieszkańców, że skazane w nich kobiety zasługują na współczucie i pamięć? A przede wszystkim – jak sprawić, żeby posłuchali, co ma do powiedzenia dziwna, uparta dziewczynka?

Jedenastoletnia Addie, autystyczna dziewczynka z niewielkiej miejscowości Juniper w Szkocji, dowiaduje się pewnego dnia, na lekcji, że w średniowieczu odbywały się tam procesy czarownic. Dowiaduje się też, że nigdy nie oddano należytego hołdu ( w postaci pomnika bądź tablicy upamiętniającej), ofiarom polowań. Addie postanawia zgłosić swój pomysł na upamiętnienie władzom miasteczka. Jednak niewiele osób traktuje poważnie przemyślenia autystycznej jedenastolatki.

Wady:

- Brak zakończenia bądź podsumowania jednego z wątków

Zalety:

- Wiarygodny, nieoparty na stereotypach portret autystycznej bohaterki

- Umieszczenie w centrum wydarzeń dziewczynki (w poprzednich przeczytanych przeze mnie książkach z bohaterami w spektrum autyzmu występowali jedynie chłopcy )

- Mnogość poruszanych tematów, między innymi: depresja, załamania nerwowe, niedopasowanie, fałszywe przekonania na temat autyzmu, relacje między siostrami, prześladowanie, nienawiść nauczyciela do ucznia, dyskryminacja ze względu na autyzm

- Porcja wiedzy o procesach o czary

- Realistyczne zakończenie

Książka ta wywołała we mnie wiele emocji, bardzo utożsamiam się z główną bohaterką. Jest to według mnie najlepsza powieść dla młodszej młodzieży poruszająca temat autyzmu.

Podczas czytania słuchałam utworu „Spiegel im Spiegel” Arvo Pärta. To spokojna, minimalistyczna kompozycja, która doskonale współgra z emocjonalną głębią i wrażliwością głównej bohaterki, Addie. Utwór opiera się na prostych, powtarzających się motywach fortepianu i smyczków. Ta struktura nie rozprasza, lecz tworzy kojące tło, które pozwala skupić się na tekście książki. Muzyka Pärta jest pełna delikatnych emocji – nie narzuca nastroju, lecz subtelnie go wspiera. To idealne dla historii Addie, która zmaga się z niezrozumieniem i szuka głębi w codzienności. „Spiegel im Spiegel” dosłownie oznacza „lustro w lustrze” – metafora odbić i głębokiego spojrzenia w siebie. To rezonuje z wewnętrznym światem Addie, jej refleksyjnością i potrzebą zrozumienia otoczenia. Jako utwór instrumentalny, nie zawiera tekstu, co eliminuje ryzyko rozproszenia uwagi podczas czytania.

„Iskry w mojej głowie” to opowieść o dziewczynce w spektrum autyzmu, która odbiera świat intensywniej niż inni. Jej wrażliwość, potrzeba ciszy i porządku, a także pasja do rekinów i słów, tworzą bardzo osobisty, intymny klimat. „Spiegel im Spiegel” nie tylko nie zakłóca tej atmosfery – on ją pogłębia. Pomaga czytelnikowi wejść w świat Addie, nie narzucając emocji, lecz delikatnie je podkreślając.

Ocena książki: 9,5/10

A Wam jak się podobał ten utwór❓ Wspomnijcie o tym w swoich komentarzach.